1 O Zot i gjithëpushtetshëm, Hyji i Izraelit, drejt teje klith një shpirt i ngushtuar, shpirti në ankth!
2 Dëgjo, o Zot, e ki mëshirë, sepse kemi mëkatuar para teje!
3 Ti zotëron përgjithmonë e ne vazhdimisht humbasim!
4 O Zot i gjithëpushtetshëm, Hyji i Izraelit, dëgjoje tani lutjen e të vdekurve të Izraelit e bijve të tyre, që mëkatuan ndër sy të tu, të cilët nuk e dëgjuan zërin e Zotit, Hyjit të tyre, e na mbuluan të këqijat!
5 Mos i kujto fajësitë e etërve tanë, por tani kujto pushtetin tënd e Emrin tënd,
6 sepse ti je Zoti, Hyji ynë, e ne do të të lavdërojmë, o Zot,
7 sepse pikërisht për këtë e mbushe zemrën tonë me frikë që ta thërrasim në ndihmë Emrin tënd. Ne dëshirojmë ta lavdërojmë Emrin tënd në mërgimin tonë, sepse e flakëm prej zemrës sonë çdo fajësi të etërve tanë, që mëkatuan ndër sytë e tu.
8 Ja, ne edhe sot gjendemi në këtë mërgim, ku na trete të jemi turp, mallkim, shpagim për të gjitha paudhësitë e etërve tanë, që u larguan prej Zotit, Hyjit tonë.”
9 Dëgjoji, o Izrael, urdhrat e jetës,
vërua veshin për ta njohur urtinë!
10 Po përse ti, o Izrael,
përse je në tokën e armikut?
11 Ti u plake në dheun e huaj,
po përdhosesh me kufoma,
i çmuar si ata që në Nëntokë zbritën!
12 E le burimin e dijes!
13 Të kishe ecur udhës së Zotit,
do të banoje në paqe të përhershme.
14 Mëso se ku është mençuria,
ku fuqia e ku kuptimi,
që njëherë e mirë ta dish
ku është jeta e gjatë,
drita e syve edhe paqja.
15 Kush e zbuloi vendin e saj?
Kush hyri në thesaret e saj?
16 Ku janë sunduesit e popujve,
ku zotëruesit e egërsirave të tokës?
17 Ku janë ata që luajnë me shpendët e qiellit,
18 që grumbullojnë argjend e ar
në të cilin njerëzit e vënë shpresën – 19 Sharruan, zbritën në Nëntokë
dhe të tjerë u ngritën në vend të tyre!
20 Brezni të reja dolën në dritë,
por s’e njohën udhën e mësimit,
21 s’i mësuan shtigjet e dijes;
nuk ia arritën as bijtë e tyre,
madje u larguan prej udhës së tyre.
22 S’u dëgjua për të në Kanaan,
as s’u pa ajo në Teman.
23 Bijtë e Agarës që mbi tokë dijen kërkojnë,
tregtarët e Meranit e të Temanit,
tregues përrallash e kërkues urtie:
nuk e njohën udhën e urtisë,
nuk i gjetën shtigjet e saj!
24 Sa e madhe është, o Izrael, banesa e Hyjit,
sa i gjerë është vendi i zotërimit të tij!
25 I madh është sa që s’ka mbarim,
i lartë edhe i pakufishëm!
26 Aty qenë viganët, moti të përmendur,
të lartë me shtat e mjeshtra lufte.
27 Por ata s’i zgjodhi Hyji,
as s’ua dha udhën e dijes.
28 U shuan pse u mungoi urtësia,
sharruan për shkak të marrëzirës.
29 Kush u ngjit në qiell e atë e mori,
e uli poshtë nga retë?
30 Kush e kapërceu detin dhe e gjeti
dhe e bleu me ar të kulluar?
31 Askush s’e njeh udhën e saj,
as s’e kupton shtegun e saj.
32 E njeh Ai që di gjithçka,
e shqyrtoi me mendje të vet,
Ai që e përftoi tokën për kohë të
amshueshme,
që e mbushi me kafshë katërkëmbëshe;
33 Ai që e nis dritën e ajo merr rrugë,
e thërret prapa e kthen duke u dridhur!
34 Yjet ndriçojnë në vendin e vet
e gëzohen:
35 i thirri e thanë: “Tek jemi!”;
i ndriçuan me gëzim Atij që i krijoi!
36 Ky është Hyji ynë,
një tjetër me Të s’mund të krahasohet!
37 Ai e shqyrtoi mbarë udhën e njohjes,
ia dhuroi Jakobit, shërbëtorit të vet,
Izraelit, të dashurit të vet.
38 Kështu ajo edhe u pa mbi tokë
edhe mes njerëzve banoi.