1 Moisiu u përgjigj: “Po çka, nëse nuk më besojnë e nuk ma dëgjojnë fjalën e më thonë: ‘Ty nuk të është dëftuar Zoti’”?
2 Zoti iu përgjigj: “Çka është ajo që mban në dorë”? U përgjigj: “Shkop”.
3 Dhe Zoti i tha: “Hidhe në tokë!” Ai e hodhi dhe u kthye në gjarpër, sa që Moisiu u largua.
4 Por Zoti i tha: “Shtrije dorën dhe kape për bishti”! E shtriu dorën dhe e kapi, u kthye prapë në shkop.
5 “Kaq që ta besojnë se të është dukur Zoti, Hyji i etërve të tyre, Hyji i Abrahamit, Hyji i Izakut dhe Hyji i Jakobit” ‑ i tha.
6 Por Zoti i tha përsëri: “Shtjere dorën tënde në gji”! Këtë, pasi e futi, e nxori të gërbulur, bardhë si bora!
7 I tha: “Ktheje dorën tënde prapë në gji!” E futi dhe, kur e nxori prapë, ishte shëndosh porsi pjesa tjetër e trupit.
8 “Në qoftë se nuk të besojnë ‑ i tha ‑ dhe nuk i bind shenja e parë, do të besojnë në shenjën e mrekullisë së dytë.
9 Po në qoftë se as këtyre dy shenjave nuk do t’u besojnë dhe nuk do ta dëgjojnë fjalën, merre ujin e lumit dhe derdhe përmbi terik: uji që more nga lumi do të shndërrohet në gjak”.
10 Moisiu i tha Zotit: “Më fal, o Zot, unë nuk jam njeri gojëmbarë! Nuk kam qenë as më parë dhe as tani, që kur fole me shërbëtorin tënd: nuk më rrjedhin fjalët e jam i ngadalshëm në të folur”!
11 Por, Zoti i tha: “Kush ia dha njeriut gojën? Ose kush e bën memec ose të shurdhët? Kush i jep të shohë ose e bën të verbër? A nuk jam unë ai?
12 Nisu, pra, dhe unë do të jem në gojën tënde dhe do të të mësoj çka duhet të flasësh”!
13 Por, ai i tha: “Më fal, o Zot, por ço dikënd tjetër”!
14 Zoti u hidhërua në Moisiun dhe i tha: “Aroni, yt vëlla, e di se është gojëmbarë! Dhe ja, po të del përpara e kur të të shohë do të gëzohet nga thellësia e zemrës.
15 Fol me të dhe fjalët e mia vëri në gojën e tij. Unë do të jem në gojën tënde dhe në gojën e tij. Vetë do t’ju mësoj çka do t’ju duhet të bëni.
16 Ai do të flasë në vend tënd me popull dhe do të jetë goja jote. Për të ti do të jesh në vend të Hyjit.
17 Merre edhe këtë shkop në dorën tëndë, se me të do të bësh mrekulli”!
18 Moisiu u nis prej andej, shkoi te vjehrri i vet Jetroja dhe i tha: “Më lejo të shkoj e të kthehem te vëllezërit e mi në Egjipt që të shoh a janë gjallë”. Jetroja i tha: “Shko në paqe”!
19 Pra, Zoti i tha Moisiut në Madian: “Nisu e kthehu në Egjipt, sepse kanë vdekur të gjithë ata që donin të të vrisnin”.
20 Moisiu i mori gruan dhe fëmijët e vet, i vuri në gomar dhe u kthye në Egjipt. Në dorë e mori shkopin e Hyjit.
21 Ndërsa po kthehej në Egjipt, Zoti i tha Moisiut: “Shih! Bëri para faraonit të gjitha mrekullitë për të cilat të dhashë pushtet. Mirëpo, unë do ta nguroj zemrën e tij dhe ai nuk do të lejojë të dalë populli.
22 Ti thuaj: ‘Kështu thotë Zoti: Izraeli është i parëlinduri biri im’.
23 Unë po të them: Ma lejo birin tim të më shërbejë. Po nëse nuk do të ma lejosh të shkojë, unë do ta vras të parëlindurin tënd”.
24 Ndërsa ishte në udhëtim, në një vend, ku po kalonte natën, i doli para Zoti dhe deshi ta vrasë.
25 Sefora mori një gur shumë të mprehtë dhe e rrethpreu djalin e vet. Ia preku këmbët burrit dhe tha: “Të kam burrë të përgjakur”!
26 Atëherë e lëshoi, pasi ajo tha: “Burrë të përgjakur”, për shkak të rrethprerjes.
27 Kurse Aronit Zoti i tha: “Dili para Moisiut në shkretëtirë”. Ky i doli para në malin e Hyjit dhe e përqafoi. Moisiu i tregoi Aronit çdo fjalë të Zotit, me të cilat e kishte dërguar si dhe shenjat që i kishte urdhëruar.
28 Erdhën bashkë dhe i bashkuan të gjithë pleqtë e bijve të Izraelit.
29 Aroni u tregoi çdo fjalë që Zoti ia kishte thënë Moisiut dhe i bëri shenjat para popullit.
30 Populli besoi. E morën vesh se Zoti i kishte parë bijtë e Izraelit se e kishte parë mjerimin e tyre, dhe e adhuruan me fytyrë për dhe.