1 Unë Nabukodonozori jetoja në qetësi në shtëpinë time e lulëzoja në pallatin tim,
2 dhe ja, pashë një ëndërr që ma futi frikën deri në palcë. Mendimet që më vinin në shtrat e përsiatjet që më përbluante truri, më shqetësuan.
3 Urdhërova: le të më sillen të gjithë dijetarët e Babilonisë për të ma shtjelluar ëndrrën.
4 Atëherë erdhën dijetarë, magjistarë, kaldenj, shtjellues shenjash. Unë ua tregova ëndrrën, por ata s’ditën të ma japin shtjellimin.
5 Atëherë erdhi para meje Danieli, i cili quhet Baltazar me emër të hyjit tim. Ky ka në vetvete shpirtin e zotave të shenjtë. Unë ia tregova ëndrrën time:
6 “Baltazar, prijësi i dijetarëve! Unë e di se në vetvete ke shpirtin e zotave të shenjtë dhe se asnjë fshehtësi s’është e vështirë për ty: ja vegimet që kam pasur në ëndërr: ma shtjello.
7 Vegimet që më kaluan nëpër tru, ndërsa isha në shtrat, janë këto:
Shikoja, dhe ja, një pemë në mes të tokës,
lartësia e saj shumë e madhe!
8 Pemë e madhe dhe e fortë,
me majë e prekte qiellin!
Mund të shihej nga skajet e tokës!
9 Gjethet e saj një bukuri,
e mbushur me fruta garguri:
ushqim në të kish’ për gjithkënd!
Kafshët e egra nën të banonin,
në gema të saj shpendët e qiellit,
çdo gjallesë prej saj ushqehej?
10 Ndërsa në shtrat nëpër kokën time
po valonin këto vegime,
kur, ja, roja
prej qiellit zbriti e një shenjt,
11 klithi me të madhe:
‘Priteni pemën, shkurtoni gemat,
hiqjani gjethet, tretjani frutat!
të ikin kafshët prej poshtë saj,
prej gemave shpendët t’i zhduken!
12 Në dhe lërjani me rrënjë trupin,
në vargje të hekurt, të bronztë,
në barin e tokës!
Le ta lagë vesa e qiellit,
pjesë të përbashkët me kafshët e egra
le ta ketë barin e tokës!
13 T’i ndërrohet zemra e njeriut,
t’i jepet zemër bagëtish!
Le të kalojnë mbi të shtatë kohë!
14 Këtë vendim e morën Rojtarët,
kërkesë kjo me urdhër të shenjtërve
që ta dijë gjithkush i gjallë
se përmbi mbretërinë njerëzore
mbretëron i Tejetlarti:
i jep mbretërinë atij që do,
më të voglin në kokë ia vë!’
15 Kjo është ëndrra që e pa mbreti Nabukodonozor. Ti, pra, o Baltazar, ma shtjello, sepse asnjë prej të gjithë dijetarëve të mbretërisë sime nuk është në gjendje të ma japë shtjellimin. Ti mundesh, sepse në ty është shpirti i zotave të shenjtë.”
Danieli e shtjellon ëndrrën
16 Atëherë Danieli, i mbiquajtur Baltazar, mbeti për ca kohë i shtanguar dhe i trazuar nga mendimet e veta. Mbreti mori fjalën e tha: “Baltazar, mos lejo të të marrë mendsh ëndrra dhe shtjellimi i saj!” Baltazari u përgjigj: “Imzot, ëndrra jote u rëntë armiqve të tu e shpjegimi i saj mbi kundërshtarët e tu!
17 Pema që e pe të lartë e të fortë, lartësia e së cilës prekte qiellin e që shihej në çdo skaj të tokës,
18 gemat e së cilës ishin shumë të bukur, frutat e së cilës me shumicë, që në të kishte ushqim për gjithkënd, nën të cilën banonin egërsirat e fushës, në gemat e së cilës banonin shpendët e qiellit, 19 je ti, o mbret, që u bëre i madhërueshëm e tejet i pushtetshëm, madhëria jote u rrit e arriti deri në qiell e pushteti yt deri në skajet e tokës.
20 Kurse ajo që pa mbreti se një rojtar e një shenjt zbriti prej qiellit e tha: ‘Prejeni pemën dhe copëtojeni, porse trungun e rrënjëve të saj lërëni në dhe e në pranga të hekurta e të bronzta, në barin e tokës e le të lahet nga vesa e qiellit e pjesën le ta ketë me kafshët e egra derisa të kenë kaluar mbi të shtatë kohë’,
21 ja ç’shtjellim ka, o mbret, vendimi i të Tejetlartit që do të zbatohet mbi zotërinë tim, mbretin:
22 do të të dëbojnë prej njerëzve, do të banosh me egërsirat e malit, do të hash bar porsi lopët dhe do të lagesh nga vesa e qiellit;
shtatë kohë do të kalojnë mbi ty
derisa ta kesh kuptuar
se i Tejetlarti ka pushtet
mbi mbretërinë e njerëzve,
dhe se ia jep atij kujt Ai do.
23 Lidhur me sa urdhëroi të lihet trungu i rrënjëve të saj, d. m. th. të pemës, mbretëria jote për ty do të mbesë, pasi ta kesh pranuar pushtetin e Qiellit.
24 Prandaj, o mbret, le të të pëlqejë këshilla ime: shpërbleji mëkatet e tua me lëmoshë e paudhësitë e tua me mëshirë ndaj skamnorëve: kështu do të gëzosh mirëqenie të gjatë.”
Ëndrra sendërtohet
25 Të gjitha këto shkuan në vend mbi mbretin Nabukodonozor.
26 Pasi kaluan dymbëdhjetë muaj, ndërsa po shëtiste në pallatin e mbretërisë së Babilonisë,
27 mbreti tha: “Vallë a s’është kjo Babilonia e madhe, që unë e ndërtova për kryeqytet të mbretërisë me fuqinë e forcës sime e me lavdinë e madhërisë sime?”
28 Ndërsa ende fjala ishte në gojën e mbretit, jehoi një zë prej qiellit: “Ty po të them, o mbreti Nabukodonozor, u hoq prej teje mbretërimi yt!
29 Do të të dëbojnë prej mesit të njerëzve e ti do të banosh me kafshë të egra: sanë do të hash porsi kau. Mbi ty do të shndërrohen shtatë kohë derisa ta dish se i Tejetlarti zotëron mbi mbretërinë e njerëzve dhe se ia jep atij kujt Ai do.”
30 Po në atë moment u plotësua fjala mbi Nabukodonozorin: qe dëbuar nga mesi i njerëzve, hëngri bar posi lopët, trupi i tij u lag nga vesa e qiellit, flokët iu rritën e iu bënë porsi puplat e shqiponjës e thonjtë e tij si kthetrat e shpendëve.
Nabukodonozori shërohet
31 “Kështu, kur morën fund ditët e caktuara, unë, Nabukodonozori, i lartësova sytë e mi kah qielli, atëherë m’u kthyen mendtë
atëherë e bekova të Tejetlartin,
e lëvdova dhe e madhërova të Gjallin e përhershëm,
sepse pushteti i Tij pushtet i amshueshëm,
mbretëria e tij brezni më brezni!
32 Të gjithë banorët e tokës
para tij janë asgjë.
Ai vepron sipas dëshirës së vet
me ushtrinë qiellore
e me banuesit e tokës,
pushtetit të tij kush s’mund t’i bëjë ballë
as s’mund t’i thotë: ‘Ç’po bën?’
33 Po në atë moment m’u kthyen mendtë dhe, në nder të mbretërisë sime m’u kthyen madhëria dhe shkëlqimi; këshilltarët e oborrtarët e mi më kërkuan dhe qeshë vënë në mbretërinë time dhe madhëria ime u rrit edhe më tepër.
34 Tani pra, unë, Nabukodonozori e lavdëroj, e madhëroj dhe i jap lavdi Mbretit Qiellor:
të gjitha veprat e tij janë e vërtetë,
të gjitha udhët e tij janë drejtësi,
Ai mund t’i përulë
ata që ecin me krenari!”