1 Biri im, vështroje urtinë time
dhe prire veshin tënd në arsyet e mia,
2 që ta ruash pamjen e qartë të tyre
dhe buzët e tua do ta ruajnë disiplinën.
3 Hoje mjalti pikojnë buzët e të huajës,
më e pastër se vaji gusha e saj,
4 porse në fund është më e idhët se absinti,
e pret më zi se shpata me dy tehe.
5 Këmbët e saja në vdekje zbresin,
gjurmët e saja çojnë në Nëntokë.
6 Ajo s’është në kujdes për udhën e jetës,
hapat e saj enden pa e ditur se nga.
7 Tani pra, më dëgjo, o bir,
mos u shmang nga fjalët e gojës sime!
8 Larg saj kije udhën tënde
e mos u afro derës së shtëpisë së saj,
9 që të mos ua japësh të tjerëve nderin tënd
vitet e tua njeriut mizor,
10 që kamja jote të mos pasurojë të huajt,
mundi yt të hyjë në shtëpi të të huajit;
11 që të mos dënesësh pastaj në fund
kur të shkatërrohet mishi e trupi yt
12 e të thuash: “Pse e urreva disiplinën,
zemra ime pse i përbuzi qortimet?
13 Pse s’e dëgjova zërin e mësuesve të mi,
pse s’u vura vesh atyre që më mësonin?
14 Për pak s’rashë në çdo të keqe
në mes të mbledhjes e të bashkësisë”!
15 Pi ujë prej ublës sate,
prej burimeve të pusit tënd,
16 që burimet e tua të mos derdhen përjashta
e të mos rrjedhin rrëke rrugëve!
17 Ruaji vetëm për vete
e të mos bëhen të huajt pjesëtarët e tu!
18 Le të jetë i bekuar burimi yt
e gëzo me gruan e rinisë sate:
19 le të jetë për ty drenushë e dashur,
sorkadhe e hijshme,
përkëdheljet e saja le të gëzojnë përherë,
dashuria e saj le të kënaqë gjithmonë.
20 Pse, o bir, të ngashnjehesh nga e huaja,
përse të ngrohësh në prehrin e gruas së huaj?
21 Sepse para syve të Zotit janë udhët e njeriut,
ai i vren të gjitha gjurmët e tija.
22 Të ligun do ta zënë vetë paudhëritë e tija
dhe do të lidhet me litarët e mëkateve të veta.
23 Ai do të vdesë pse i mungon disiplina,
do të sharrojë prej marrëzisë së madhe të vetes.