1 Biri im, nëse hyre dorëzanë për mikun tënd,
nëse ia dhe dorën tënde tjetrit,
2 e ke lidhur veten me fjalët e gojës sate
dhe je zënë me fjalët e tua.
3 Bëj atëherë si po të them, biri im,
çliroje vetveten,
sepse ke rënë në duart e të afërmit tënd:
shko, bjer para këmbëve të mikut e lutju!
4 Mos u jep gjumë syve të tu,
as pushim qepallave të tua!
5 Çlirohu porsi sorkadhja nga rrjeta,
porsi shpendi nga dora e gjuetarit!
6 Shko, o përtac, te milingona,
vëreji me kujdes udhët e saja e bëhu i mençur!
7 Ajo s’ka prijës,
as mbikëqyrës as udhërrëfyes
8 dhe e bën gati verës ushqimin e vet,
bashkon në kohë të të korrave ushqimin e vet.
9 Deri kur, o përtac, do të flesh?
Kur do të zgjohesh nga gjumi yt?
10 Pak fle, pak kotesh,
pak i mban duart në ije për të pushuar
11 dhe të vjen si shtegtar skamja,
porsi ushtar varfëria.
12 Njeriu i keq, burri i lig,
ecën me gojë të shtrembët,
13 bën me sy, rrah me këmbë,
flet me gisht.
14
Sendergjon të këqija në zemrën e vet,
vazhdimisht përbluan të keqen, mbjell grindje.
15
Kështu menjëherë do t’i vijë mbarimi,
papritmas do të sharrojë e s’do të ketë shërim.
16 Gjashtë gjëra Zotit i neveriten,
shpirtit të tij i neveriten shtatë gjëra
17
sytë madhështorë, gjuha rrenacake,
duart që derdhin gjakun e pafajshëm,
18 zemra që sendergjon synime të mbrapshta,
këmbët e shpejta për të vrapuar në të keqen,
19 dëshmitarin e rremë që shpërndan rrena
dhe njeriun që mbjell dasi ndër vëllezër.
20 Dëgjoje, biri im, mësimin e tyt eti
dhe mos e përbuz shtjellimin e Ligjit të nënës sate .
21 Mbaji lidhur për zemrës sate,
lidhi rreth qafës sate!
22 Le të drejtojnë kur të ecësh,
le të ruajnë kur të flesh
e, kur të zgjohesh, le të bisedojnë me ty.
23 Sepse urdhri është dritëz, e Ligji dritë
dhe qortimi disiplinor udha e jetës,
24 për të ruajtur nga gruaja e ligë
dhe nga gjuha mikluese e gruas së huaj.
25 Mos t’i lakmojë zemra jote bukurisë së saj
dhe mos u pushto me joshjet e saja:
26 sepse çmimi i lavirës është një kafshatë buke,
kurse gruaja e burrit synon të të marrë jetën.
27 Vallë njeriu a mund ta fshehë në gji zjarrin
dhe të mos i digjen petkat e tija?
28 A mund të ecet, thua, përmbi prush
e të mos i digjen shputat e këmbëve?
29 Po kështu kush hyn te gruaja e të afërmit të vet:
s’do të dalë i pandëshkuar, kushdo që ta ketë prekur.
30 Nuk përbuzet vjedhësi nëse vjedh
për të ngirë barkun e zbrazët,
31 megjithatë, po u zu e kthen shtatëfish
dhe i shkon e gjithë pasuria e shtëpisë së tij.
32 Por kush shkel kurorën është i pamend,
kushdo që ta bëjë këtë, e humb jetën e vet.
33 Plagë e turpësi grumbullon mbi vete,
marrja e tij askurrë nuk do të shlyhet.
34 Sepse e tërbuar është mendja e zezë e burrit:
s’do të ketë mëshirë ditën e hakmarrjes,
35 ai s’merr parasysh asfarë shpërblimi,
s’ka dhurata që do të mund ta zbusin!