1 Prandaj, po e lëmë njëherë mësimin fillestar mbi Krishtin dhe të kalojmë në atë që është për të rritur duke mos e vënë përsëri themelin: kthimin nga veprat e vdekura dhe besimin në Hyjin;
2 mësimin mbi pagëzimet dhe mbi vënien e duarve, ngjalljen nga të vdekurit dhe gjyqin e amshuar.
3 Edhe këtë do ta bëjmë në dashtë Hyji.
4 Vërtet, është e pamundur që ata njerëz, të cilët qenë njëherë të shndritur, që e shijuan dhuratën qiellore, që u bënë pjesëtarë të Shpirtit Shenjt,
5 që e shijuan të bukurën Fjalë të Hyjit dhe fuqitë e jetës së ardhshme,
6 dhe megjithatë e borën fenë, të përtërihen rishtas me kthim, kur ata vetë përsëri e kryqëzojnë Birin e Hyjit dhe botërisht e poshtërojnë.
7 Dhe njëmend, një tokë e ngirë me shi që bie shpesh në të dhe prodhon bimë të dobishme për atë që e punon, merr bekimin prej Hyjit,
8 ndërsa ajo që qe murriza dhe ferra, është pa kurrfarë vlere dhe është afër mallkimit dhe fundi i saj është: »Në zjarr!«
9 Por, për sa ju përket juve, o të dashur, edhe pse flasim kështu, jemi plotësisht të bindur se ju jeni në gjendje të mirë dhe në rrugën e shëlbimit.
10 Sepse, Hyji nuk është i padrejtë që ta harrojë veprën tuaj dhe dashurinë që treguat ndaj Emrit të tij, duke u shërbyer dhe duke vazhduar t’u shërbeni shenjtërve.
11 Dëshirojmë veç, që secili prej jush ta tregojë të njëjtin kujdes që shpresa të plotësohet deri në fund,
12 që të mos ju pakësohet zelli, por t’u përngjani atyre që, në saje të fesë dhe të duresës, trashëgojnë të mirat e premtuara.
Premtimi i sigurt i Hyjit
13 Dhe njëmend, kur Hyji i jepte Abrahamit premtimin, pasi nuk kishte se me kë më të madh t’i përbetohej, iu përbetua me vetveten
14 duke thënë:
»Vërtet do të të mbuloj me bekime dhe do të të jap trashëgimtarë të panumërueshëm«.
15 Kështu Abrahami duke pritur me duresë i fitoi premtimet.
16 Njerëzit, veç, përbetohen me dikënd që është më i madh se ata dhe beja për ta është një garanci që i jep fund çdo mosmarrëveshjeje.
17 Kështu edhe Hyji: duke dashur t’ua vërtetojë në mënyrë më të plotë trashëgimtarëve të premtimeve palëkundshmërinë e vendimit të vullnetit të vet, u bë dorëzanë me përbetim.
18 Në këtë mënyë, në fuqi të dy veprimeve të pandërrueshme - në të cilat është e pamundur që Hyji të gënjejë - ne, që u strehuam në Hyjin, jemi shumë të nxitur të mbështetemi në shpresën që na u parashtrua.
19 Atë e kemi spirancë të sigurt dhe të fortë të shpirtit »që hyn në brendinë përmbas Tisit«,
20 atje, ku për ne, si pararendës depërtoi Jezusi, pasi u bë Kryeprift i amshuar në mënyrën e Melkizedekut.