1 Do t’ia këndoj të dashurit tim
këngën e mikut tim
mbi vreshtin e tij.
Miku im kishte vreshtin
në një kodër pjellore.
2 E thuri,
ia qëroi gurët,
e mbëltoi me hardhi të zgjedhura,
në mes të tij e ndërtoi kullën,
në të punoi edhe shtrydhësin.
Priste se do t’i bënte rrush,
por i bëri vetëm larushk.
3 Tani, banorë të Jerusalemit
e ju burrat e Judesë,
ndajeni këtë pleqëri
mes meje e vreshtit tim.
4 Ç’u desh tjetër të bëj për vreshtin
që s’e bëra?
Shpresoja se do të më jepte rrush,
përse më bëri veç larushk?
5 Juve tani po ju dëftoj
ç’do t’i bëj unë vreshtit tim:
do tà shthur gardhin e tij,
që të bëhet djerr
do t’rrëzoj ledhet e tij
që të shkelmohet.
6 Le të mbesë shkretë
mos të kihet as mos të mihet,
le ta mbulojnë halluga e ferra;
reve unë do t’u urdhëroj
një pikë shi mbi të të mos bjerë.
7 Vreshti i Zotit të Ushtrive
është shtëpia e Izraelit,
fidanët e zgjedhur të tij
janë banorët e Judesë.
Prita të ushtrojnë virtytet,
dhe ja, vetëm paudhësi,
drejtësinë prita, ja ofshamat!
8 Mjerë kush shtëpisë i shton shtëpi
kush i shton arës i shton arë deri në skaj të vendit!
A thua ju të vetmit do të jetoni këtu mbi dhe?
9 Këtë be e bëri në veshët e mi Zoti i Ushtrive:
“Me siguri shkretë do të mbesin shumë shtëpi,
të mëdha e të bukura, por pa banorë.”
10 Sepse dhjetë ditarë vreshta
do të japin veç një vozë verë,
tridhjetë babune farë
do të qesin veç tri babune.
11 Mjerë ata që në mëngjes herët
vrapojnë pas pijeve dehëse
dhe pinë natën deri vonë,
prej verës të përvëluar.
12 Harpa e kitara,
lodra e fyej në gosti me verë,
s’janë në kujdes për veprim të Zotit
as s’i shikojnë veprat e duarve të tij.
13 Këndej populli im do të çatdhesohet
për arsye se mend nuk kanë,
urie bujarët do të vdesin,
etja turmat do t’i djegë.
14 Po, Nëntoka e hapi grykën,
vesh më vesh e çeli gojën,
do të bien në të bujarë e popull,
ajka e gëzimi i Jerusalemit!
15 Do të përulet njeriu, do të përvujtërohet burri,
do të përulen të krenarëve sytë.
16 Do të lartësohet Zoti i Ushtrive në gjyq,
Hyji i shenjtë shenjt do të dëftohet
me zbatimin e drejtësisë.
17 Qengjat rëndom do të kullosin
si nëpër livadh që u përket,
kurse të huajt do të hanë,
në gërmadhat e të pasurve.
18 Mjerë ata që e zvarrisin të keqen
me konopët e padrejtësisë
edhe mëkatin si mashkullin e qerrit,
19 ata që thonë: “Le të shpejtojë,
vrik ta kryejë veprën e vet
që ta shohim;
le të nxitojë e le të vijë
synimi i Shenjtit të Izraelit
që ta njohim!”
20 Vaj për ata që të keqen e quajnë të mirë
e të mirën të keqe,
që terrin e mbajnë për dritë
e që dritën e mbajnë errësirë,
që të idhtën e mbajnë për të ëmbël
e të ëmblën e mbajnë për të idhtë!
21 Mjerë ata që në sytë e vet
e mbajnë veten se janë të urtë,
që për të mençur e çmojnë veten!
22 Mjerë ata që janë trima për të pirë verë,
të parët për të përzier pije të forta,
23 që për dhurata e shfajësojnë të shtrembëtin
e të drejtit ia mohojnë të drejtën!
24 Prandaj, sikurse gjuha e zjarrit e djeg kashtën,
edhe zjarri e djeg bykun
ashtu do të kalbet rrënja e tyre,
e lulja e tyre do të fluturojë si pluhuri,
sepse e flakën Ligjin e Zotit të Ushtrive,
blasfemuan fjalën e Shenjtit të Izraelit.
25 Prandaj shpërtheu zemërimi i Zotit
kundër popullit të tij dhe ai
e çoi dorën e vet kundër tij dhe e goditi
kështu që u tundën malet:
rrafsh mbuluan tokën kufomat e tyre
porsi plehu nëpër rruga.
Mirëpo, s’u shua hidhërimi i tij,
gjithnjë dorën e mban lart.
26 Ai ngriti shenjën e luftës popullit të largët,
i fërshëlliu në skajin e botës,
fluturimthi, ja, po vjen!
27 Një ndër ta s’është i mekur, i lodhur,
as nuk kotet as s’i vjen gjumë,
nuk zgjesh brez as nuk zbath sandale.
28 Shigjetat e tij janë të mprehta, harqet të tendosur,
gurgacë janë thundrat e kuajve të tyre,
rrotat e qerreve të luftës si stuhia e thellimit!
29 Ulërima e tij si ulërimë luani:
ulërin si këlyshët e luanit,
kërcëllon dhëmbët, prenë e rrëmben,
në vend të sigurt e vendos
askush kthetrash s’mund t’ia nxjerrë.
30 Do të shun’g’llojë mbi të,
si shun’g’llon deti.
Shikon vendin: errësirë, ngushticë,
dritën e mbulon errësira!