1 Në vitin e vdekjes së mbretit Ozi, e pashë Zotin duke ndenjur në një fron të lartë e të madhërishëm. Kindat e petkut të tij e mbushnin Tempullin.
2 Serafinët qëndronin në këmbë afër tij; secili kishte nga gjashtë krahë: me dy mbulonin fytyrën e vet, me dy mbulonin këmbët e veta dhe me dy fluturonin.
3 I brohoritnin njëri‑tjetrit:
“Shenjt! Shenjt! Shenjt Zoti i Ushtrive!
Plot është toka mbarë me Lavdinë e tij!”
4 E u dridhën pragjet e shtatkave të dyerve nga zëri
shungullues dhe Shtëpia u mbush me tym.
5 Unë thashë:
“I mjeri unë, tani sharrova,
sepse jam njeri me buzë të papastra,
banoj në popull buzësh të papastra,
e me sytë e mi e pashë Mbretin,
Zotin e Ushtrive!”
6 Atëherë njëri nga serafinët vrapoi drejt meje:
në dorë kishte një gacë që e mori me mashë nga lteri;
7 Me të ma preku gojën e më tha:
“Ja, me gacë i preka buzët e tua,
mëkati yt u shlye,
faji yt u fal!”
8 Atëherë e dëgjova zërin e Zotit që thoshte:
“Kë të dërgoj? Kush do të na shkojë?”
Unë u përgjigja: “Ja, ku më ke, çomë mua!”
9 Ai tha: “Shko e thuaj këtij populli:
‘Mirë dëgjoni, por gjë mos kuptoni,
mirë shikoni, por gjë mos njihni!’
10 Bëje të trashë zemrën e këtij “mileti”,
shurdhoja veshët,
verboja sytë,
që të mos shohë me sytë e vet,
të mos dëgjojë me veshët e vet,
të mos kuptojë me zemrën e vet
e të mos kthehet dhe të mos shërohet!”
11 Unë pyeta:
“Deri kur, o Zot?”
Ai u përgjigj:
“Derisa të mbesin shkretë
qytetet pa banorë,
shtëpitë pa njeri
e toka të lihet djerr.”
12 Gjinden Zoti larg do ta tresë
e do të jetë shkretëtim i madh në vend,
13 po edhe e dhjeta pjesë që në të do të mbesë
përsëri do t’i dorëzohet vrasjes,
do të pritet si terebinti e qarri,
të cilëve s’u shpëton tjetër, pos cungut.
Cungu i mbetur farë do të jetë e shenjtë.