1 Për shkak të Sionit unë nuk do të hesht,
për shkak të Jerusalemit s’do t’i jap vetes pushim
derisa drejtësia e tij të dalë porsi drita,
e shpëtimi i tij të mos ndizet si llamba!
2 Të gjithë popujt do ta shohin drejtësinë tënde,
të gjithë mbretërit lavdinë tënde;
do të quhesh me një emër të ri,
që do ta caktojë goja e Zotit.
3 Do të jesh kurorë nderi në dorën e Zotit,
kezë mbretërie në shuplakë të Hyjit tënd.
4 Nuk do të quhesh më “E lëna”,
toka jote më s’do të quhet “E shkretuar”,
por do të quhesh “Kënaqësia ime”
e toka jote “E martuara”,
sepse ti i pëlqeve Zotit
e toka jote do të jetë e martuar.
5 E njëmend, sikurse i riu që martohet me të fejuarën,
kështu me ty do të martohet ndërtuesi yt
sikurse dhëndri që i gëzohet nuses,
kështu do të gëzohet ty Hyji yt.
6 Mbi muret e tua, o Jerusalem,
i kam vënë rojtarët;
as ditën as natën,
kurrë s’duhet të heshtin:
O ju, që Zotit ia përkujtoni premtimet,
vetë mos pushoni
7 e as Atë mos e lini të qetë
derisa ta përtërijë Jerusalemin,
ta ketë bërë Nderin e botës.
8 U përbe Zoti në të djathtën e vet
e në fuqinë e krahut të vet:
“Drithin tënd kurrë më s’ua dhashë
për ushqim armiqve të tu,
kurrë më të huajt s’do ta pinë verën
që e prodhove me djersën tënde!
9 Le ta hanë ata që e korrën
e të lavdojnë Zotin;
ata që e volën le ta pinë
në paraderën e Shenjtërores sime!”
10 Kaloni, kaloni nëpër derë,
bëjini udhë popullit!
Shtroni, shtroni rrugën,
herrni gurët,
valëvitni para popujve flamurin!
11 Ja, çka Zoti bën të dëgjohet
deri në skajet e tokës:
“Thuajini bijës së Sionit:
Ja, po vjen shpëtimtari yt,
ja, me vete e ka shpërblimin
e dhurata e tij përpara tij.
12 Do t’i quajnë “Popull i shenjtë”
“Të shpërblyerit e Zotit”,
kurse ti do të quhesh: “I kërkuari”,
‑ Qytet i palëshuar!”