1 “Kush është ai që po vjen nga Edomi,
nga Bosra me petka me ngjyrë të kuqe?
Ai që, i madhërishëm në petkun e vet,
pash e më pash po afrohet,
vigan plot fuqi?”
‑ “Jam unë që ushtroj drejtësinë,
që kam fuqi të shpëtoj!”
2 ‑ “Pse, atëherë, i kuq është petku yt,
e petkat e tua si të atij
që shtrydh rrush në tinar?”
3 ‑ “Vetëm rrush shtrydha në tinar,
ndër popuj e askush nuk qe me mua.
I shkelmova në zemërimit tim,
i shtrydha në zemërimin tim.
Gjaku i tyre m’i stërpiku petkat
e i njollosa rrobat e mia.
4 Sepse në zemër e kisha ditën e hakmarrjes,
erdhi viti i shpagimit tim!
5 Shikova rreth: asnjë ndihmëtar!
U habita: asnjë përkrahës!
Atëherë: krahu im ndihmë m’u bë,
më përkrahu zemërimi im!
6 Në zemërimin tim i zhduka popujt,
dhe i shkela në zemërimin tim,
në tokë e derdha gjakun e tyre!”
7 Do t’i përkujtoj të mirat e Zotit,
lavditë e Zotit,
të mirat e shumta që i bëri për ne Zoti,
të mirat e panumërta që ia bëri shtëpisë së Izraelit,
që na i dhuroi sipas mëshirës së vet,
sipas dashurisë së vet të pamasë.
8 Ai tha: “Vërtet janë populli im,
bij që nuk gënjejnë. ”,
dhe u bë për ta Shëlbues
9 në të gjitha vështirësitë e tyre.
Jo një i dërguar ose një engjëll,
por Ai vetë i ka shëlbuar:
në dashurinë e vet e në dhembshurinë e vet
Ai vetë i shpëtoi,
i mori dhe i mbarti
në të gjitha ditët e së kaluarës.
10 Por ata e bënë të hidhërohet
dhe trishtuan Shpirtin e shenjtërisë së tij,
këndej edhe u bë armiku i tyre,
kundër tyre Ai vetë ra në luftë.
11 Atëherë popullit i ranë ndër mend ditët e kaluara,
Moisiu dhe populli i tij.
“Ku është Ai që i nxori nga deti
bashkë me bariun e grigjës së vet?
Ku është Ai që e vuri mes tyre
Shpirtin e shenjtërisë së vet?
12 Ai që ia shtiu të djathtës së Moisiut
krahun e madhërisë së vet?
Ai që i ndau ujërat
për të fituar një emër të përhershëm?
13 Ai që i kaloi fundit të humnerës
porsi kalin nëpër shkretëtirë
e në thua s’morën?
14 Porsi bagëtitë që zbresin në luginë,
Shpirti i Zotit i çonte drejt pushimit.
Kështu ti i prive popullit tënd
dhe fitove emër të lavdishëm.
15 Shiko nga qielli e shih,
nga banesa jote e shenjtë dhe e lavdisë sate;
ku është zilia e fuqia jote?
Dhembshuria e mëshira jote
po më rrinë larg.
16 Sepse ti je Ati ynë!
Abrahami ne s’na njeh,
Izraelit s’i kujtohemi;
por ti, o Zot, je Ati ynë,
Shpëtimtari ynë:
i amshueshëm është Emri yt.
17 Pse na bën të endemi, o Zot,
larg prej udhëve të tua,
pse na e ngurove zemrën që të mos të druam?
Kthehu për dashuri ndaj shërbëtorëve të tu,
për dashuri të fiseve të pronës sate!
18 Pas pak kohe që populli yt i shenjtë
hyri në trashëgimin e vet,
armiqtë tanë e shkelën Shenjtëroren tënde.
19 U bëmë tani një kohë të gjatë
si ata, mbi të cilët ti nuk sundon,
nga ata, mbi të cilët s’u thirr emri yt.
Ah, sikur ti t’i shqyeje qiejt e të zbritje,
para fytyrës sate malet do të dridheshin,