1 sikurse zjarri që i djeg krandet,
dhe ujin e bën të vlojë ‑
që armiqtë e tu t’i bësh
ta njohin emrin tënd.
Para fytyrës sate paganët do të dridhen
2 kur të bësh mrekulli
që ne nuk i shpresonim.
Ti zbrite e para Fytyrës sate
malet u dridhën!
3 Qëkur ka zënë jeta fill nuk u ndie,
kurrë me veshë nuk u dëgjua,
askurrë syri nuk e pa,
që një Zot, përveç Teje,
të ketë vepruar ndonjë gjë të tillë
për ata që shpresojnë në të.
4 U ndihmon atyre që me gëzim zbatojnë të drejtën,
edhe atyre që, në udhët e tua, të kujtojnë.
Ja, ti u hidhërove, sepse ne mëkatuam;
në udhët e dikurshme do të gjejmë shpëtim.
5 Të gjithë ne kemi qenë porsi i papastërti,
si petk i ndytë të gjitha drejtësitë tona,
të gjithë u vyshkëm porsi gjethi,
të këqijat tona na tresin si era.
6 S’është asnjë që e thërret emrin tënd,
që të zgjohet e të mbështetet në ty,
sepse e fshehe prej nesh fytyrën tënde
dhe na lëshove në dorë të keqbërësisë sonë.
7 Megjithatë, ati ynë je, ti o Zot,
jemi argjilë e ti je vorbëtari ynë,
të gjithë jemi vepër e duarve të tua.
8 Deh për së tepërmi, Zot, mos u zemëro,
mëkatet më mos i kujto!
Ja, na shiko: të gjithë jemi populli yt!
9 Shkretë kanë mbetur qytetet e tua të shenjta,
Sioni mbeti i shkretë,
u shkatërrua Jerusalemi!
10 Tempulli ynë i shenjtë e i bukur,
ku të lëvdonin etërit tanë,
kafshatë u bë e zjarrit,
Ç’patëm të çmueshme, gjithçka u shkatërrua!
11 Edhe pas të gjitha këtyre, ti o Zot, a do të përmbahesh,
a do të heshtësh, deri në fund a do të na mundosh?!