1 Dikur Jobi e hapi gojën dhe e mallkoi ditën e lindjes së vet.
2 Foli e tha:
3 U shoftë dita kur unë leva
edhe nata kur u tha:
“Një njeri sonte u ngjiz”!
4 Ajo ditë errësirë u bëftë,
nga lart Hyji mos e paftë,
drita e diellit mos e ndrittë!
5 E errësoftë muzgu dhe hija e vdekjes,
errësira mbi të mbretëroftë,
me hidhërim ajo u mbuloftë!
6 Humnera e errtë atë natë e marrtë,
ndër ditë të vitit mos u njehtë,
as ndër muaj mos u numëroftë!
7 Ajo natë mbettë qyqevetëm,
kurrëfarë lavdi për të mos u thëntë!
8 E mallkoftë kush e mallkon ditën,
kush është i zoti ta zgjojë Lugatin!
9 U errësofshin yjet e muzgut të saj;
e prittë dritën e mos i daltë,
mos i paftë qerpikët e agimit,
10 që s’ma mbylli kraharorin e nënës
të mos shikoja me sytë e mi dhimbjet!
11 Përse s’vdiqa brenda në krahëror?
Përse s’vdiqa porsa linda?
12 Përse më mori nëna në prehër?
Përse mëkuar qeshë nga gjinjtë?
13 Tani vetë në gjumë do të pushoja,
i qetë do të flija në gjumë të përhershëm
14 me mbretër e princa të dheut
që në shkretëtirë ndërtojnë varreza,
15 o me princa me ar të pasur,
me argjend që i mbushin shtëpitë.
16 Nuk do të isha si deshtaku,
si i ngjizuri që dritë s’pa.
17 Atje poshtë s’çojnë krye mëkatarët,
Atje poshtë pushim gjejnë të këputurit.
18 Skllevërit atje në paqe prehen,
strumbullari i rojës s’i ngacmon.
19 Atje është i vogli e i madhi;
skllavi është i lirë nga i zoti.
20 Pse i mjeri të dalë në dritë?
Pse shpirtathti ndopak të jetojë?
21 Kush pret vdekjen e s’i vjen,
që e kërkon më shumë se arin,
22 që me shpirt vdekjes i gëzohet,
që në varrezë e pret gëzimin?
23 Njeriu që nuk ka rrugëdalje,
të cilit Zoti ia zë shtigjet.
24 Për ushqim kam gjëmët e mia,
ujë vërshimi klithma ime.
25 Çka unë droja, ajo më gjeti,
ç’kisha frikë pikërisht ajo më ndodhi.
26 S’kam qetësi as paqe në jetë,
dhembjet më mbysin, s’më lanë pushim!