1 Atëherë foli Elifaz Temaniti e tha:
2 “Nëse provojmë tani të të flasim,
a thua rëndë ke për ta pasur?
Por kush mund t’i bëjë vend fjalës?
3 Se sa njerëzit ti i ke mësuar!
Sa duar të lodhura ke forcuar!
4 Me fjalë të tua sa të mekur përtërire,
sa gjunjë të lodhur në fuqi i forcove!
5 Tani që ty prova të ka gjetur
të lëshon zemra...
e kur ty të takoi të vuajsh
je habitur, s’di të qëndrosh.
6 Përshpirtnia borri besimin,
pafajësia ta humbi shpresën?!
7 Mendo të lutem: I pafajshmi kur mbaroi?
Të drejtët kur u asgjësuan?
8 Sa unë pashë: Kush lëron të keqen,
në mbjelltë mjerim atë dhe korr.
9 Në frymë të Hyjit ata sosen,
nga zemërimi i tij mbarojnë.
10 Ulërima e luanit edhe britma e luaneshës
u thërmuan, copë u bënë
dhëmbët klyshëve të luanëve.
11 Ngordh luani pse s’gjen pre,
shpërndahen zogjtë e luanit!
12 Si rrëshqitas më erdhi fjala,
pëshpëritjen ma ndjeu veshi,
13 në tmerr vegimi që sjell nata,
kur njeriun e pushton gjumi,
14 frikë e tmerr krejtësisht më pushtuan,
deri në eshtra më përshkuan të dridhmet!
15 Një frymë flladi fytyrës më kaloi,
flokët e kresë m’u çuan përpjetë...
16 Para më doli dikush që s’e njihja,
pamja e tij s’ m’u hiqte sysh,
si fllad ere zërin ia dëgjova:
17 “Para Hyjit a ka njeri të drejtë,
vallë a ka të pastër para Basit të vet”?
18 As shërbëtorëve të vet më s’u beson,
kur deri në engjëj Ai fajin e gjen.
19 Aq më shumë në banorë kasollash
që themelet i kanë në pluhur!
Ata ndrydhen porsi tenja.
20 Për një ditë birren e zhduken,
pa vënë re papritmas zhduken.
21 Zjarri u fiket, u mbyllet dera,
vdesin e urtësisë s’ia mbërrijnë.