1 Kot në të shpresë të keshë,
me shikim njeriun e vret!
2 Askush s’ka guxim ta zgjojë,
askush s’mundet t’i bëjë ballë!
3 Kush iu sul e gjallë shpëtoi?
Njeri të tillë nën qiell nuk ka!
4 S’do të hesht gjymtyrët e tija,
forcë, fuqi të trupit të tij.
5 Kush guxon petkut ta zhveshë,
kush ia shpon të dyfishtë parzmorin?
Kush të kalojë për nof’lla të tij?
6 Kush ia hap kapakët e gojës?
Rreth dhëmbësh tmerri i rri kërcënuar!
7 Pllaka shqyti trupi i tij,
i kyçur me vulë shkëmbore:
8 njëra në tjetrën aq mirë puthur
sa që as frymë n’për to s’kalon!
9 Njëra më tjetrën aq mirë përpiqet
sa që gjë më s’mund t’i ndajë!
10 Flakë e shkëndijë teshtima e tij,
sytë e tij qepalla agimi.
11 Nga goja zjarr buçet flakë,
shkëndijë zjarri xixëllojnë,
12 për vrimë të hundëve tym i del
si kazani kur vlon në zjarr.
13 Fryma e tij qymyrin ndez,
pse nga gryka flakë buçet.
14 Në qafë atij forca i qëndron,
para tij vrap turret tmerri.
15 Laprat të trasha, mirë bashkuar,
thua të derdhura, s’luajnë aspak!
16 Shkëmb i gjallë, zemrën të fortë,
të patrandshme si gur mulliri!
17 Kur ai ngritet, dridhen të fortit,
valët e forta prapa i kthen.
18 Nëse i bie, shpata s’i ngulet,
heshtë, shigjetë as mëzdrak nuk ndien.
19 Për të hekuri është si kashtë,
dru i kalbur për të është bronzi.
20 S’e vë në të ikur shigjetari,
për të byk janë gurët e bahes!
21 Një kashtërrojë për të është shkopi,
i zgërdhihet heshtës vringëlluese!
22 Për nën bark ka tjeg’lla të mprehta,
rrafshon baltën si me trinë.
23 Të vlojë si vegsh e bën humnerën,
e bën detin enë për balsam.
24 Hulli të ndritshme lë përmbas
të ndan humnera si e thinjur.
25 Diçka të ngjashme mbi tokë nuk ka:
qe krijuar të mos druajë askënd!
26 Nga lart kafshët më të mëdha i shikon:
mbret është ai mbi bishët krenare!”