1 Vallë, s’është luftë mbi tokë jeta e njeriut?
Ditët e tija si ditët e mëditësit?
2 Porsi të skllavit që e dëshiron hijen,
si të mëditësit të varur nga mëditja?
3 Kështu më tokuan mua muaj zhgënjimi,
net plot dhimbje për pjesë më qëlluan!
4 Nëse shkoj të bie pyetmë: Kur do të erret?
E përsëri me zor e pres mbrëmjen,
plot me dhimbje me zor e pres muzgun!
5 Trupi im qelbësirë e pluhur,
lëkura më shqyhet e më copëtohet.
6 Më kaluan ditët më shpejt se druga e
vegjëtarit,
u sosën, mbetën pa pe.
7 Mos harro: avull është kjo jeta ime,
sytë e mi fat të mirë s’do të shohin.
8 Sy njeriu më s’do të më shohë:
më ngule syrin e unë sharrova!
9 Siç zhduket e kalon reja,
kështu dhe ai që në Nëntokë zbret
më lart s’ngritet!...
10 Në shtëpi të vet ai më nuk kthehet,
vendi i tij më s’do ta njohë.
11 Këndej as vetë s’kam pse të hesht,
do të flas me hidhërim të shpirtit,
do të ankohem me zemër të plasur.
12 Pse a jam det ose përbindësh
që gjithandej më ke vënë kështu në roje?
13 Nëse mendoj: ‘Shtrati do të më japë qetësi,
shtrati do të m’i lehtësojë dhimbjet’,
14 do të më tmerrosh, do të më trembësh me ëndrra,
me fantazma do të më tmerrosh.
15 Dëshiroj në litar të më shkojë jeta:
vdekur eshtrat do të më pushojnë!
16 Jam dëshpëruar, s’kam pse të jetoj,
ti më fal: krejt pa vlerë është jeta ime!
17 Ç’është njeriu që ta madhërosh?
Pse ndopak në të e mbështet zemrën?
18 Ta shqyrtosh për çdo mëngjes,
ta mbash në vërejtje orë e çast?
19 Kur prej meje do të shmangësh shikimin?
S’më lë as pështymën ta përpij!
20 Nëse mëkatova: ç’të keqe të bëra,
o Shqyrtues i njeriut të gjorë?
Përse më vure në shënjestër
sa që u bëra edhe për vete i rëndë?
21 Pse s’i shlyen mëkatet e mia,
fajësinë time pse s’e zhduk?
Do të flija tashmë në pluhur,
po të më kërkoje, më s’do të më gjeje”!