1 Kundër Moabit.
Kështu thotë Zoti i Ushtrive, Hyji i Izraelit:
“Vaj për Nabon: u shkretua e u marrua!
U pushtua Kariataimi,
u turpërua kalaja e u trand!
2 Më galdim në Moab s’do të ketë!
Në Hesobon i sendërgjojnë të zezën:
“Ejani ta shfarosim nga popujt!”
Ti Madmenë, do të shpartallohesh,
këmba‑këmbës shpata po të ndjek!
3 Ndihen britma nga Oronaimi:
“Shkatërrim! Rrënim i madh!
4 Rrafsh me tokë u bë Moabi!”
Ndihet vigma e fëmijëve në Segor.
5 Marrin përpjetën e Luitit,
i ngjiten malit duke qarë,
sepse në zbritjen e Oronaimit,
ndien armiku klithmat e humbjes:
6 “Ikni, shpëtoni kokën,
do të jeni si marena në shkretëtirë.”
7 Pasi e vure tërë shpresën tënde
në vepra të tua e në visaret e tua,
edhe ti, po, do të pushtohesh.
Kamosi do të shkojë në mërgim
me priftërinj e me të parë së bashku.
8 Në çdo qytet do të vijë shkretuesi,
s’ka qytet që do të shpëtojë;
fushë e bjeshkë do të rrënohen, do të përmbysen
‑ sepse kështu shpalli Zotynë!
9 Jepi Moabit krahë për fluturim,
se qytetet iu shkretuan:
s’mbeti kush ndër to të banojë.
10 Mallkuar qoftë kush e kryen
me pakujdesi veprën e Zotit!
Mallkuar qoftë kush s’e njomë
shpatën e vet me gjak!
11 I qetë jetoi Moabi që në rini,
ai pushoi në draun e vet,
s’u kalua nga vozga në vozgë
kurrë s’qe humbur në internim;
ndaj e ruajti shijen e vet,
s’u ndërrua fare era e tij.
12 Porse, ja, ditët po vijnë ‑ është fjala e Zotit ‑ do t’i dërgoj shtypës që do ta nxjerrin nga një vozgë në një tjetër dhe do ta kalojnë nga një enë në tjetrën dhe enët e tyre do t’i thyejnë.
13 Atëherë Moabit do t’i vijë turp për shkak të Kamosit, siç u turpërua shtëpia e Izraelit për shkak të Betelit, në të cilin e kishte vënë gjithë shpresën.
14 Si mund të thoni: “Jemi trima,
jemi trima luftëtarë?
15 Rrafsh me tokë u bë Moabi,
po sulmohen qytetet e tij,
lulja e rinisë po i zbret në thertore
‑ është fjala e Mbretit,
që emrin Zot i Ushtrive e ka.
16 Po afrohet rrënimi i Moabit,
me hapa të shpejtë po vjen e keqja.
17 Qajeni, o ju të gjithë,
si fqinjtë e tij që jeni;
ju të gjithë që emrin ia dini, thoni:
‘Si u thye shkopi i fortë,
skeptri i tij i lavdishëm?!’
18 Zbrit nga lavdia jote e ulu në baltë,
banuese, bija e Dibonit,
se po të sulet shkatërruesi i Moabit,
i shpartalloi të tëra fortesat e tua.
19 Rri në udhë e vështro,
banuesja e Aroerit!
Pyeti të ikurit e ata që shpëtuan!
Thuaju: ‘Ç’ndodhi kështu?’
20 U turpërua Moabi, sepse u mund!
Uluritni edhe klithni!
Lajmërojeni Arnonin
se Moabi u shkretua.
21 Erdhi gjyqi kundër Rrafshnaltit, kundër Helonit, kundër Jasës e kundër Mefaatit,
22 kundër Dibonit, Nabos e Betdeblataimit,
23 kundër Kariataimit, Betgamulit e Betmaonit,
24 kundër Kariotit, Bosrës dhe kundër të gjitha qyteteve të tokës së Moabit, atje ku janë.
25 “Iu këput briri Moabit,
iu thye krahu Moabit.”
‑ është fjala e Zotit.
26 Deheni Moabin se u ngrit kundër Zotit; Moabi tani le të zhgërryhet në të vjellat e veta, edhe ai le të jetë i përqeshur.
27 Vallë a s’qe për ty edhe Izraeli shkak përqeshjeje? Pse a u gjet edhe ai ndër vjedhës, që sa herë flisje kundër tij, tundje kokën?
28 Largohuni nga qytetet e banoni ndër qeta,
o banorët e Moabit!
Përngjajini pëllumbit që e ndërton çerdhen
në faqet e humnerës së frikshme.
29 Dëgjuam për krenarinë e Moabit:
e teproi më me krenari;
ia pamë krenarinë e arrogancën,
madhështinë e krenarinë e zemrës!
30 E njoh mirë lavdërimin e tij ‑ është fjala e Zotit ‑ dërdëllisjet e tij të pathemelta, punët e mëdha që kurrë s’i bëri!
31 Prandaj, Moabit po ia bëj gjëmën, po i vajtoj mbarë Moabasit, do të qaj për burrat e Kiraresetit.
32 Gjëmë më të madhe se mbi Jazer,
do të bëj gjëmë mbi ty,
o hardhia e Sabamës!
Pinjollët e tu e kaluan detin,
arritën deri në Jazer!
Mbi të korrat e vjeljen tënde
u vërsul shkatërrimtari.
33 U zhduk gëzimi e hareja
prej pemishtes e tokës së Moabit.
Nga shtrydhësi verën e zhduka,
shtrydhësi i rrushit askurrë më,
këngët e gëzueshme të zakonshme s’do t’i këndojë!
34 Kushtrimi i Hesebonit dëgjohet deri në Eleale; zëri i tyre arrin deri në Jasa, nga Segori deri në Oronaim, deri në Eglatselisiam. Edhe ujërat e Nimrimit krejtësisht do të prishen.
35 Do të zhduk nga Moabi ‑ është fjala e Zotit ‑ atë që do të kushtojë në lartësi dhe atë që kem u djeg hyjnive të tij.
36 Prandaj zemra ime më dridhet për Moabin porsi dridhet fyelli; shpirti im dridhet si fyelli për burrat e Kirharesetit: sepse humbën fitesën që kishin bërë.
37 Çdo kokë do të shoget e çdo mjekërr do të rruhet, çdo dorë do të gërvishtet e çdo ijë me grathore do të vishet.
38 Mbi çdo pullaz të Moabit e në çdo shesh të tij kudo vajtime, sepse e copëtova Moabin porsi një shtambë që askujt s’i vlen gjë ‑ është fjala e Zotit.
39 Po si u ndrydh! Se ç’u bë copë e grimë! Se ç’u turpërua Moabi e u vu në ikje?! Moabi u bë lojë dhe përqeshje për të gjithë fqinjtë e tij.
40 Sepse kështu thotë Zoti:
Ja, thua se shqiponja u lëshua fluturim,
mbi Moabin i shtrin krahët e vet!
41 Qytetet u pushtuan,
u morën kështjellat.
Zemra e trimave të Moabit atë ditë
porsi zemra e gruas në lindje e sipër do të jet ë.
42 Do të pushojë Moabi së qeni popull
sepse Zotit i shiti lavde!
43 Tmerr, gropë e lak mbi ty,
o banues i Moabit
‑ është fjala e Zotit.
44 Kush t’i shpëtojë tmerrit,
në gropë do të bjerë;
kush të dalë nga gropa,
do të zihet në lak;
sepse do të sjell kundër Moabit
vitin e ndëshkimit të tyre
‑ është fjala e Zotit.
45 Nën hije të Hesebonit zënë vend
të ikurit të mbetur pa fuqi,
por zjarri doli nga Heseboni,
shpërtheu flaka nga mesi i Sikonit,
ia përpiu tëmthat Moabit,
butin e kresë të kryengritësve.
46 Vaj për ty, o Moab!
Sharroi populli i Kamosit!
Bijtë e tu u zunë robër,
bijat e tua u çuan në skllavëri!
47 Por dikur në një ditë të vonë
prapë Moabin do ta përtërij
‑ është fjala e Zotit.
Këtu merr fund gjyqi i Moabit.