1 Në lidhje me bijtë e Amonit, kështu thotë Zoti:
“Izraeli, vallë, a nuk paska djem,
a thua s’paska asnjë trash’gimtar?
Pse Milkomi e trashëgoi Gadin,
populli i tij banoi në qytete të tij?
2 Ja, prandaj se po vijnë ditët
‑ është fjala e Zotit ‑
urratë e luft’s do të bëj të dëgjohen
mbi Rabanë e bijve të Amonit,
do të bëhet një grumbull gurësh
Bijat e saj me zjarr do të digjen,
atëherë Izraeli do t’i plaçkitë
ata që atë e plaçkitën
‑ është fjala e Zotit.
3 Ulërit, Hesebon, sepse Ari u rrafshua,
dhe u bë një grumbull gurësh;
vajtoni bijat e Rabës,
ngjeshuni në grathore, qani,
enduni rreth e rreth muresh,
se Milkomi po tretet në skllavëri,
priftërinjtë e tij së bashku me prijës.
4 Përse mburresh ti me vërritë?
Rrjedh begatshëm vërria jote,
bijë kryengritëse,
që shpreson në visaret e tua
e thua: ‘ Kush guxon të më sulmojë?’
5 Ja, unë po sjell tmerrin mbi ty
‑ thotë Zoti, Hyji i Ushtrive ‑
nga të gjithë që janë rreth teje,
do të shpërndaheni kah t’ju çojnë sytë,
s’do të ketë kush t’i bashkojë të ikurit!
6 Por, pas kësaj, do t’ia ndryshoj fatin Amonit”
‑ është fjala e Zotit.
7 Lidhur me Edomin.
Kështu thotë Zoti i Ushtrive:
“Vallë, a s’ka mbetur më urti në Teman?
Vallë, ndër të mençur a mungoi këshilla?
A thua dija e tyre u dëvar?
8 Ikni! Ktheni shpinën! Zbritni në greminë,
ore ju, banorë të Dedanit,
rrënimin e tij po e sjell mbi Ezaun,
është koha të më japë llogari.
9 Nëse do të të vijnë vjelësit e rrushit,
asnjë vile s’do ta lënë;
nëse do të të vijnë vjedhësit e natës,
do të vjedhin çka të duan.
10 Se jam unë që e shqyrtoj Ezaun,
ia zbuloj çdo skutë të fshehtë,
assesi nuk mund të fshihet!
Iu shua fara, iu zhdukën vëllezërit,
s’i mbet vëlla, fqinj që mund t’i thotë:
11 “Mos u shqetëso për bonjakë të tu,
sepse unë ata i rris,
të vejat e tua
unë do të kujdesem për to!”
12 Sepse kështu thotë Zoti: Ja, ata që nuk do të duhej ta pinin kupën, janë të dënuar ta pinë deri në fund. E ti të kalosh pa e pirë si të ishe i pafajshëm?! S’do të jesh i pafajshëm, por do ta pish deri në fund!
13 Po, unë po përbehem me vetvete ‑ është fjala e Zotit ‑ Bosra do të bëhet vend i shkretë, emnesë, shkretëtirë e mallkim dhe të gjithë qytetet që i përkasin do të bëhen një grumbull rrënojash të përhershme.”
14 Një lajm prej Zotit e mora,
kasneci u dërgua ndër popuj:
“Bashkohuni dhe ejani kundër saj!
Ngrihuni e bini në luftë!”
15 Dhe, ja, të vogël do të të bëj mes popujsh,
të përbuzur mes njerëzish.
16 Mendja e madhe jotja të tradhtoi,
krenaria e zemrës sate;
ti që banon në shpella të qetave,
ti që kapesh kreshtave të bjeshkëve,
edhe nëse e ngreh, si shqiponja, lart çerdhen tënde,
prej andej poshtë do të të plandos
‑ është fjala e Zotit.
17 Edomi do të shkatërrohet: kushdo të kalojë nëpër të, do të mbetet shtang nga habia dhe do të fërshëllejë mbi plagët e tij.
18 Sikurse qenë përmbysur Sodoma e Gomorra dhe qytetet fqinje ‑ është fjala e Zotit ‑ askush më në të s’do të banojë, asnjë bir njeriu në të s’do të strehohet.
19 Ja, porsi luani sulmon nga pylli i dendur i Jordanit
drejt vërrive përherë të gjelbërta,
po ashtu, në një të rrahur të qepallës,
do ta bëj të ikë larg prej tij,
do t’ia vë të parë të zgjedhurin tim.
E njëmend, kush mund të jetë i ngjashëm me mua?
Kush është i zoti mua të më padisë?
Cili bari mund të më bëjë ballë?
20 Pra, dëgjojeni synimin e Zotit
që e ka në mend kundër Edomit,
e vendimet që i mori
kundër banorëve të Temanit:
rrëshqanë do t’i heqin edhe qengjat e grigjës,
për ta shkretë do të mbesin kullotat!
21 Nga rropama e rënies së tyre
do të trandet toka,
klithmat e tyre do të dëgjohen
der në Det të Kuq!
22 Ja, po ngjitet, fluturon si shqipja,
krahët e vet i shtrin mbi Bosrën;
atë ditë zemra e trimave të Edomit
do të jetë si zemra e gruas kur lind!
23 Lidhur me Damaskun.
“U harbuan Emati e Arfadi,
se dëgjuan një kumt të zi.
U trazuan porsi deti, ngushtë janë,
assesi s’mund të gjejnë qetësi.
24 U shkatërrua Damasku, mori arratinë;
tmerri e frika i pushtoi,
e shtrënguan ngushticë e dhimbje
porsi gruan kur lind fëmijë.
25 Si të mos lihet qyteti i lavdishëm,
fortesa e haresë?
26 Të rinjtë e tij në sheshe do të vriten,
të gjithë atë ditë do t’i vriten trimat
‑ është fjala e Zotit të Ushtrive.
27 Mureve të Damaskut zjarr do t’u jap,
do t’i përpijë kullat e Benadadit.”
28 Kundër Cedarit e mbretërive të Asorit që i shpartalloi Nabukodonozori, mbreti i Babilonisë.
Kështu thotë Zoti:
“Në këmbë! Suluni kundër Cedarit!
Asgjësoni bijtë e Lindjes!
29 Merruani çadrat edhe grigjat,
pëlhurat e çadrës me almiset e tyre;
le t’u merren gamilet e tyre
dhe le të klithet përmbi ta:
tmerr gjithkund përreth!
30 Ikni! Zhdukuni me shpejtësi!
Fshehuni në gërrla,
ju që banoni Asorin
‑ thotë Zoti ‑
se mbreti i Babilonisë,
ai Nabukodonozori,
ka shestuar kundër jush një plan,
kundër jush vendim ka marrë:
31 “Në këmbë! Suluni kundër pop’llit të qetë,
që jeton në pakujdesi”
‑ është fjala e Zotit ‑
që s’ka derë as shula dere
e jeton krejt i vetmuar!
32 Pre do të jenë devet e tyre,
plaçkë delet e tyre të shumta!”
Do t’i tres në çdo anë,
ata njerëz me tëmtha të rruar,
nga çdo anë do t’u sjell rrënimin
‑ është fjala e Zotit.
33 Strofull çakejsh do të bëhet Asori,
një shkretëtirë e përhershme.
Askush më në të s’do të banojë,
bir njeriu në të s’do të strehohet.”
34 Fjala e Zotit që i qe drejtuar profetit Jeremi kundër Elamit, në fillim të mbretërimit të Sedecisë, mbretit të Judës.
35 “Kështu thotë Zoti i Ushtrive:
Ja, po e thyej harkun e Elamit,
fuqinë më të madhen të tijën,
36 dhe do të sjell përmbi Elamin,
katër erërat nga katër anët e qiellit,
do t’i hedh në të gjitha këto erëra:
asnjë popull kund s’do të ketë,
ku të mos arrijnë të ikurit e Elamit!
37 Elamitëve tmerrin do t’ua shtie
përballë armiqve të tyre,
përballë atyre që u kërkojnë jetën;
fatkeqësinë do ta çoj mbi ta:
zemërimit tim të ndezur flakë
‑ është fjala e Zotit ‑
përpas shpatën do t’ua çoj
derisa krejt t’i asgjësoj.
38 Fronin tim në Elam do ta vë,
do të zhduk mbretër edhe princa
‑ është fjala e Zotit.
39 Por dikur, në ditët e largëta,
do t’ia ndërroj fatin Elamit
‑ është fjala e Zotit.