1 Fjala që e tha Zotynë lidhur me Babiloninë edhe me tokën e kaldenjve me anë të profetit Jeremi.
2 “Lajmëroni ndër popuj, vini në dijeni,
ngritni flamurin,
shpallni e mos e fshehni, thoni:
‘U pushtua Babilonia,
me turp u mbulua Beli,
u mposht Merodaku!
U turpëruan shtatoret e tij,
dordolecat e tij u thyen!
3 Sepse kundër tij nga Veriu po ngjitet një popull, që tokën e tij do ta shkretojë dhe s’do të mbetet njeri që të banojë në të: as njeri as bagëti: po ikën e do të shkojnë.
4 Në ato ditë e në atë kohë ‑ është fjala e Zotit ‑ do të vijnë bijtë e Izraelit së bashku me bijtë e Judës; do të shpejtojnë duke ecur e duke qarë dhe do ta kërkojnë Zotin, Hyjin e vet.
5 Do të pyesin për udhën e Sionit, drejt të cilit e kanë të drejtuar fytyrën: ‘Ejani t’i mbështetemi Zotit me Lidhje të përhershme, që s’do ta shlyejë asnjë harresë.’
6 Grigjë e humbur ishte populli im, barinjtë e tyre i ngashnjyen dhe bënë që të enden ndër male. Kaluan nga mali në kodër, e patën harruar vathën e vet.
7 Kushdo i gjente, i hante, dhe armiqtë e tyre thoshin: ‘S’po bëjmë kurrfarë faji pasi ata kanë mëkatuar kundër Zotit, kullotës së drejtësisë dhe shpresës së etërve të tyre, Zotit.’
8 Ikni nga Babilonia!
Dilni nga toka e kaldenjve;
jini posi cjeptë në krye të grigjës.
9 Sepse ja, po ngre e nis kundër Babilonisë
një shumicë popujsh të mëdhenj
nga toka e Veriut;
këta do të sulen kundër tij
nga andej edhe do të pushtohet:
shigjeta e tyre si e luftëtarit të zgjedhur,
kotasnjë më nuk do të shkojë.
10 Kaldeja do të bëhet pre,
do të begaten të gjithë plaçkitësit e saj
‑ është fjala e Zotit.
11 Ndërsa gëzoheni e të madhe lëvdoheni,
ju, o plaçkitës, të pronës sime,
ndërsa kërceni si mëzetërit mbi bar,
e hingëllonit si hamshorët e fortë,
12 u turpërua për së forti nëna juaj,
u mbulua me turp ajo që ju lindi:
ja, e fundit do të jetë në mes të popujve,
e shkretuar, e pashteg, e djegur!
13 zemërimi i Zotit derën me ferrë ia mbylli,
krejtësisht do të mbetet e shkretë;
kush të kalojë n’për Babiloni
nga habia shtang do të mbetet,
do të fërshëllejë mbi plagët e tij.
14 Rreshtohuni për luftë rreth Babilonit,
të gjithë ju që harkun ngrehni,
qitni në të, shigjeta mos kurseni,
sepse Zotit deshtas në faj i ra!
15 Britma lufte lëshoni kundër tij,
në çdo anë dorën e shtrin.
U rrëzuan themelet e tij,
u shembën edhe muret e tij,
sepse është dita e hakmarrjes së Zotit.
Hakmerruni kundër tij,
siç bëri ai, bëjani edhe ju atij!
16 Shfaroseni në Babiloni mbjellësin,
edhe korrësin në kohë të korrjes.
Larg nga shpata vrastare,
të kthejë secili në popull të vet,
të ikë çdonjëri në vend të vet.
17 Dele e humbur ishte Izraeli
e përndjekur nga luanët.
I pari e hëngri mbreti i Asirisë,
e i fundit që i hoq edhe kockat,
Nabukodonozori, mbreti i Babilonisë.
18 Prandaj kështu thotë Zoti i Ushtrive, Hyji i Izraelit: “Ja, unë do ta ndëshkoj mbretin e Babilonisë dhe tokën e tij siç e ndëshkova mbretin e Asirisë.
19 Unë do ta kthej Izraelin në kullotat e tij e do ta kullotë Karmelin, Basanin, e në malin e Efraimit e të Galaadit do t’i kënaqet shpirti.
20 Po në ato ditë e në atë kohë, ‑ është fjala e Zotit ‑ do të kërkohet mëkati i Izraelit, por nuk do të gjendet, po edhe mëkati i Judës, por nuk do të gjendet, sepse unë ua fala të gjithë atyre që i ruajta.
21 Ngjitu në tokën e Merataimit,
sulmo banorët e Fakudit!
Shpartallo, vriti, përndiqi
‑ është fjala e Zotit ‑
bëj gjithçka të kam urdhëruar!
22 Brohoritje lufte po jehojnë
anembanë vendit,
humbje e tmerrshme!
23 Si? U thye e copë u bë
maji i tokës mbarë?
Si? Në shkretëtirë u kthye
mes popujve Babilonia?
24 Lakun ta vura e u pushtove
e ti, s’dije, o Babiloni!
U zure në në befasi dhe u kape,
sepse hyre në luftë me Zotin.
25 Zoti e hapi armëtoren e vet
dhe i nxori armët e zemërimit të vet,
sepse Zoti, Hyji i Ushtrive,
ka për të bërë një punë të madhe në vendin e kaldenjve.
26 Ejani kundër saj nga të gjitha skajet,
hapni drithnikët e saj,
kthejeni në një grumbull gurësh
si kapëll duajsh, vritieni,
saqë gjë prej saj të mos mbesë!
27 Preni të gjithë mëzetërit e tij,
në thertore le të zbresin!
Vaj për ta se u erdhi dita,
koha e ndëshkimit të tyre.
28 Dëgjojeni zërin e atyre që ikën
nga toka e Babilonisë vijnë
për të kumtuar në Sion,
hakmarrjen e Zotit, Hyjit tonë,
hakmarrjen për Tempull të vet.
29 Shigjetarët bashkoni në Babiloni,
të gjithë ata që ngrehin harqet;
rrethojeni nga çdo anë:
që asnjë të mos shpëtojë!
Shpaguajeni sipas veprave të saj,
gjithçka bëri, bëjani asaj,
sepse u çuan kundër Zotit,
Shenjtit të Izraelit.
30 Prandaj nëpër sheshe do të bien të rinjtë e Babilonit,
atë ditë do të vriten të gjithë trimat e tij
‑ është fjala e Zotit.
31 Ja, në shpinë më ke, “o moj Krenari”,
është fjala e Zotit, Hyjit të Ushtrive,
të erdhi dita,
koha e ndëshkimit tënd!
32 Do të bjerë “Krenaria”, do të rrëzohet,
s’do të jetë kush që të mund ta ngrejë.
Zjarr do t’u jap qyteteve të saj,
do t’ia djeg të gjitha rrethinat!
33 Kështu thotë Zoti i Ushtrive: “Të ndrydhur janë bijtë e Izraelit së bashku me bijtë e Judës. Të gjithë ata që i pushtuan, i mbajnë në robëri e nuk duan t’i lirojnë.
34 Porse Shpaguesi i tyre është i fortë, e ka emrin Zoti i Ushtrive, Ai do ta mbrojë rrjedhimisht çështjen e tyre, do t’ia kthejë qetësinë botës dhe do t’i bëjë të dridhen banorët e Babilonisë.
35 Shpatë kundër kaldenjve
‑ është fjala e Zotit ‑
kundër banorëve të Babilonit,
kundër princave e të urtëve të tij!
36 Shpatë kundër dijetarëve të tij:
le të dalin mendsh!
Shpatë kundër trimave të tij:
frika le t’i pushtojë!
37 Shpatë kundër kuajve e karrocave luftarake të tij
e kundër njerëzve që janë në to:
le të bëhen porsi gra!
Shpatë kundër thesareve të tij:
le të rrëmbehen!
38 Shpatë mbi ujërat e tij:
e le të shteren,
sepse është ky vend truporesh,
i çmendën idhujt e tyre
dordolecat mendsh i qesin!
39 Prandaj, në të do të banojnë rrëqebuj me çakej, për struca banesë do të bëhet; kurrë më nuk do banohet as mos u ndërtoftë më brez pas brezi.
40 Sikurse Zoti e rroposi Sodomën e Gomorrën me qytetet përkatëse të tyre ‑ është fjala e Zotit ‑ njeri më në të s’do të banojë, më në të s’do të strehohet bir njeriu.
41 Ja se arrin një popull nga Veriu, një popull i madh, e shumë mbretër po ngrihen nga skajet e botës.
42 Në dorë i morën hark e heshtë; të pashpirtë janë dhe të pamëshirshëm; zëri i tyre gjëmon porsi deti. Hipën në kuaj porsi trimat të përgatitur për luftim kundër teje, bija e Babilonisë.
43 E dëgjoi mbreti i Babilonisë zërin e trimërisë së tyre dhe i lëshoi fuqia krahët e tij. Ngushticë e madhe e pushtoi, dhimbje si dhimbja e gruas kur lind.
44 Ja, porsi luani kur sulet nga pylli i dendur i Jordanit drejt livadheve gjithherë të blerta, do t’i bëj të ikin prej saj e të parë do t’ia bëj atë që më pëlqen. E njëmend, kush është i ngjashëm me mua? Kush guxon të më hedhë në gjyq? E ku mund të gjendet ai bari që do të mund të më qëndrojë përballë?
45 Pra, dëgjojeni synimin e Zotit, që e ka në mend kundër Babilonisë e vendimet që i mori kundër tokës së kaldenjve: po se rrëshqanë do t’i heqin edhe qengjat e grigjës, për ta shkretë do të mbesin kullotat.
46 Nga rropama e pushtimit të Babilonisë do të trandet toka dhe britma e vaji do të dëgjohet ndër popuj.”