1 Sa e bukur je, mikesha ime,
sa e hijshme:
sytë e tu sy pëllumbeshe,
kur shikon n’për velin tënd!
Flokët e tu si tufa e dhive
kur zbret shpatit të Galaadit!
2 Dhëmbët e tu si grigja e qethur
që posa doli nga larja,
dy nga dy të gjitha rreshtuar
e asnjëra e vetmuar!
3 Kordele e kuqe buza jote,
ëmbëlsirë derdh goja jote,
bulë shege mollëzat e tua,
më duken nëpër velin tënd.
4 Qafa jote kullë e Davidit
e ndërtuar si fortesë:
një mijë shqyta varen në të,
gjithfarë armësh për trima të fortë.
5 Parzmat tua dy drerë të rinj,
binjakë drenushe
që kullotin nëpër lila!
6 Para se dita të mbarojë,
para se hijet të shpejtojnë,
dua të dal në malin e mirrës,
do të ngjitem në kodrën e kemit.
7 Krejt e bukur je, mikesha ime,
kurrfarë njolle s’ka në ty!
8 Eja nga Libani, o nuse,
eja nga Libani e hyr!
Kundro nga maja e Amanës,
e Sanirit dhe e Hermonit,
nga shpellat e luanëve,
nga malet e leopardëve.
9 Ma plagose zemrën, motra ime,
nusezo, zemrën më plagose
me një shikim të syve të tu,
me një perlë të gjerdanit tënd.
10 Sa të këndshme miklimet tua,
motra ime, nusezo,
përkdheljet tua më të ëmbla se vera,
era e vajrave të tu
më e erëndshme se çdo erë e mirë!
11 Hoje mjalti buzët e tua, o nuse,
mjaltë e qumësht nën gjuhën tënde;
petkat tua erë të mirë përhapin,
porsi era e Libanit.
12 Kopsht i kyçur më je, o nuse, motra ime,
kopsht i kyçur, krua i vulosur;
13 pinjollët e tu pemore shegash,
plot me fruta tejet të shijshme
kënaje edhe të nardit.
14 Ka nard e ka safran,
kanellë edhe cinamom,
me gjithfarë druje erëzuese,
ka mirrë e ka aloè
me gjithë erërat e dorës së parë!
15 Burim kopshtesh,
pus uji të gjallë
që me vrull rrjedh prej Libanit.
16 Çohu, o veri,
fryj shirok,
fryj përmbi pemoren time,
të përhapen erërat e saj,