1 Ku ka shkuar i dashuri yt,
o më e bukura ndër gra?
Nga ka mbajtur i dashuri yt,
që me ty të vijmë ta kërkojmë?
2 I dashuri im zbriti në kopsht të vet,
ndër zagna me bimë të erandshme,
që të kullotë grigjën ndër kopshte
e të mbledhë zambakë.
3 I përkas të dashurit tim,
i dashuri im vetëm mua:
ai i kullot grigjat ndër lila.
4 Je e bukur, mikesha ime, porsi Tersa,
e pashme si Jerusalemi,
e tmerrshme porsi ushtria
e vënë në rreshta për të luftuar!
5 Mos më shiko me sytë e tu
se m’i morën mendtë krejtësisht!
Flokët e tu si tufa e dhive
kur zbret shpatit të Galaadit!
6 Dhëmbët e tu si grigja e qethur,
që posa doli nga larja,
dy nga dy të gjitha rreshtuar
dhe asnjëra e vetmuar.
7 Si gjel shege mollëzat tua
më duken nëpër velin tënd!
8 Mbretëresha janë gjashtëdhjetë,
tetëdhjetë janë shemra të tjera
kurse vajza janë pa numër:
9 ndan ndër to pëllumbesha ime,
vetëm një është e përsosura ime!
Një e vetmja bijë e s’ëmës,
e zgjedhura e asaj që e lindi!
E panë vajzat dhe e shpallën të lume,
mbretëreshat edhe shemrat
i kënduan lavde:
10 “Kush është kjo që ecën hijshëm
si agimi kur nis të zbardhë?
E bukur sikurse hëna,
e shkëlqyeshme porsi dielli,
e tmerrshme porsi ushtria
e vënë në rreshta për të luftuar”?
11 Zbrita vetë në pemishte t’arrave,
të shikoj a gjelbëron vërrini,
a nisi të bulëzojë hardhia,
a filluan të lulëzojnë shegat.
12 S’e di si...
por dëshira ime më vuri
në karrocë të popullit tim bujar!