1 Disa miza të cofura e prishin vajin e erëbërësit, një marrëzirë e vogël peshon më rëndë se urtia e nderi.
2 Mendja e të urtit çan drejt,
kurse e të marrit merr udhën e mbrapshtë.
3 Por i marri edhe nëse ecën udhës, pasi nuk ka mend, të gjithë i mban për të marrë.
4 Nëse i ndizet zemërimi ndonjë të madhi kundër teje, mos e lësho vendin tënd, sepse butësia bën të pushojnë edhe mëkatet e mëdha.
5 Është një e keqe që e kam parë nën diell, një gabim që rrjedh prej sundimtarit:
6 i marri vihet në vendet më të larta të drejtimit, kurse të aftët rrinë poshtë e më poshtë.
7 Pashë skllevërit duke kalëruar
e bujarët duke ecur tokës këmbë si skllevërit.
8 Kush hap gropën, në të do të bjerë,
e kush rrënon murin, do ta hajë shlligëza.
9 Kush then gurë, vritet prej tyre,
e kush çan dru, rrezikohet prej tyre.
10 Kur tupitet hekuri e nëse nuk ia mpreh tehun,
mundi shtohet:
përparësia e urtisë qëndron në sukses.
11 Nëse të ha gjarpri para se të jetë shituar, s’ke pse e thërret shituesin.
12 Janë të këndshme fjalët e gojës së të urtit,
kurse të marrin e dëmtojnë buzët e tija.
13 Fjalët e para të tijat janë marrëzirë
e fjalët e fundit çmenduri e tmerrshme.
14 I marri i shumon fjalët: “Njeriu nuk di se çfarë do të ndodhë; s’e di as se çka do të ndodhë pas tij, kush mund t’i dëftojë”?
15 Të marrët i mbyt mundi i vet;
kush s’e di rrugën, s’mbërrin në qytet.
16 Vaj për ty, o tokë, që e ke mbretin fëmijë, se ministrat e tij gostiten që në mëngjes!
17 E lumja ti, o tokë, që e ke mbretin bujar,
princat e tij hanë në kohën e caktuar
për t’u përtërirë në fuqi e jo për zdërhallje.
18 Përtacit i bie pullazi,
të pakujdesshmit i pikon shtëpia.
19 Për gëzime bëhen gostitë;
vera i jep hare jetës,
paraja sjell gjithçka.
20 Mos fol keq për mbretin as me mend
dhe as në dhomë të fshehtë mos e mallko pasanikun,
sepse edhe shpendët e ajrit do ta mbartin zërin tënd
edhe kafsha me pupla do të shpjerë ç’u tha.