1 E njëmend, përsiata mbi të gjitha këto e hetova se si të drejtët e të urtët dhe veprat e tyre janë në dorë të Hyjit.
Njeriu nuk e njeh as dashurinë as urrejtjen: para tij gjithçka është kotësi.
2 Të gjithë kanë po të njëjtin fat:
i drejti e keqbërësi,
i miri e i ligu,
i pastërti e i papastërti,
ai që flijon e ai që nuk flijon.
Si i miri ashtu edhe mëkatari,
si ai që përbetohet ashtu edhe ai që trembet të përbetohet.
3 Kjo është e keqja më e madhe ndër të këqijat që ndodhin nën diell: për gjithkënd është po i njëjti fat. Këndej edhe zemrat e bijve të Adamit janë plot me keqbërësi dhe me marrëzirë në jetën e tyre e pastaj... fundi i fundit ndër të vdekur.
4 Por për atë që është në shoqëri me të gjallët, ka shpresë:
Më i mirë është qeni i gjallë se luani i cofur.
5 Sepse të gjallët e dinë se do të vdesin, kurse të vdekurit s’dinë më asgjë dhe s’do të kenë më asfarë shpërblimi, pasi kujtimin e tyre e mbulon harresa.
6 Po ashtu edhe dashuria e tyre, urrejtja dhe smira të gjitha së bashku morën fund e më nuk bëjnë pjesë në këtë shekull as në veprimtarinë që bëhet nën diell.
7 Shko, pra, e haje me hare bukën tënde,
pije me gëzim verën tënde,
sepse Hyji tashmë i ka pëlqyer veprat e tua.
8 Në çdo kohë petkat e tua le të jenë të bardha
dhe kokës sate mos ia mungo vajërat erëmirë.
9 Gëzohu në jetë me gruan që e do në të gjitha ditët e jetës sate të paqëndrueshme që të janë dhuruar nën diell gjatë tërë kohës së jetës sate të zbrazët: sepse ky është fati që të takon në jetën tënde e në mundin që bën nën diell.
10 Gjithçka të jesh në gjendje të bësh, bëje sa më parë, sepse atje në Dhe të zi, ku do të shkosh, s’ka as veprimtari as arsye as urti as dije.
11 Vëzhgova e pashë nën diell edhe këtë:
s’e fitojnë vrapimin të shpejtët,
as të fortët luftën,
as të urtët bukën,
as të diturit pasurinë,
as të maturit përkrahjen,
por gjithçka sjell koha e rasti.
12 E njëmend, njeriu nuk e di mbarimin e vet, por si peshqit që bien në rrjetën ugurzezë dhe porsi shpendët që zihen në lak, kështu edhe njerëzit bëhen pre e fatkeqësisë që u vjen papritmas.
13 E kam parë nën diell edhe këtë gjë në lidhje me urtinë dhe e mbaj për të rëndësishme të përsiatet:
14 ishte një qytet i vogël e pak njerëz kishte në të: e sulmoi një mbret i fortë, e rrethoi dhe ndërtoi rreth tij kulla luftimi të forta.
15 Por u gjet në qytet një njeri i varfër, por i urtë dhe, në saje të urtisë së vet, e shpëtoi qytetin: më vonë askujt s’i ra ndër mend për atë njeri skamnor!
16 E unë them:
Më e mirë është urtia se fuqia,
por urtia e skamnorit përbuzet,
fjalët e tija nuk dëgjohen.
17 Fjalët e buta të të urtëve dëgjohen
shumë më tepër se britma e prijësit ndër të marrë.
18 Më e mirë është urtia se armët e luftës;
por një mëkatar i vetëm humb të mira të mëdha.