1 “Kur një njeri mëkaton pse nuk dëshmon pasi ta ketë dëgjuar formulën e përbetimit e ka mundur të jetë dëshmitar, pasi vetë ka parë ose ka qenë vënë në dijeni, e nuk shpall çka di, atëherë ai e mbart peshën e fajit të vet;
2 ose, kur një njeri, pa u kujtuar, prek ndonjë gjë të papastër qoftë ngordhësirë, egërsire, bagëtie shtëpiake, ose zvarraniku, atëherë ai bëhet i papastër dhe fajtor;
3 ose edhe prek, prapë me padije, ndonjë gjë të papastër të njeriut ‑ çfarëdo fëlliqësie që e bën të papastër ‑ atëherë, që kur vihet në dijeni, ai bëhet fajtor;
4 ose prapë, kur dikush, me padije, pa paramendim, bën ndonjë be, qoftë për të mirë e qoftë për të keq, në çdo rast kur një njeri mund të përbehet pa u menduar mirë ‑ atëherë, si të vihet në dijeni për këtë gjë, bëhet fajtor.
5 Nëse, pra, ndokush bëhet fajtor në ndonjë, ndër këto raste, le ta rrëfejë fajin e vet,
6 e atëherë le ta sjellë, në emër të shpagimit në nder Zotit për mëkat që ka bërë, një femër prej bagëtive të imëta qengje ose edhe dhi si fli për mëkat; atëherë prifti do ta bëjë mbi të ritin e zgjidhjes për mëkatin e tij”.
7 “Nëse ndokush nuk është në gjendje për shkak të skamjes të kushtojë një kokë bagëtie të imët, atëherë le t’i kushtojë Zotit për fajin e vet dy turtuj ose dy pëllumba: njërin si fli mëkatimi e tjetrin fli shkrumbimi.
8 Le t’ia japë ata priftit, i cili të parin ta kushtojë fli mëkatimit. T’ia përdredhë qafën, por të mos ia këputë kokën, por ajo të jetë e kapur me qafë;
9 me gjakun e tij të stërpikë anët e lterit, e aq sa tepron, le ta shtrydhë në rrëzë. Kjo është fli për mëkat.
10 Tjetrin le ta djegë fli shkrumbimi, ashtu si bëhet zakonisht. Atëherë prifti le të kryejë mbi të ritin e zgjidhjes për mëkatin që ka bërë, dhe ai do t’i falet.
11 Nëse nuk i ka ndoresh dy turtuj ose dy pëllumba, le të kushtojë për fajin e vet të dhjetën pjesë të efit miell të mirë si fli mëkatimi. Në të, të mos qesë vaj, as të mos vërë kem, sepse është fli mëkatimi.
12 Le t’ia japë priftit, e ky le ta mbushë plot grushtin me të si fli përkujtuese e le ta djegë në lter mbi flitë e shkrumbimit në nder të Zotit: kjo është fli mëkatimi.
13 Prifti kështu le ta kryejë mbi të ritin e zgjidhjes për mëkat që e ka bërë në cilindo rast prej të përmendurve më sipër, dhe Zoti do ta falë. Pjesa tjetër i takon priftit, si në kushtimin e flisë kushtimore bimore”.
14 Zoti foli me Moisiun e i tha:
15 “Kur ndokush mëkaton me padije, duke iu shmangur detyrës në të drejtat e shenjta të Zotit, i duhet të sjellë në emër të shpërblimit bërë Zotit një dash të patëmetë, të marrë nga bagëtitë e imëta, me vlerë të disa siklave të argjendtë sipas peshës së siklit të shenjtërores, për ta kushtuar si fli shpërblimi.
16 Dëmin që ka bërë le ta shpaguajë e le të shtojë edhe të pestën pjesë mbi të e t’ia japë priftit. Prifti atëherë le ta kryejë mbi të ritin e zgjidhjes me anë të flisë së shpërblimit duke kushtuar dashin, dhe mëkati do t’i falet.
17 Nëse ndokush mëkaton me padije e bën diçka që Zoti e ka ndaluar, është fajtor dhe le të përgjigjet për fajin e vet.
18 Le të sjellë te prifti një dash të patëmetë prej grigjës, sipas çmimit të vet, për fli shpërblimi e prifti do të kryejë mbi të ritin e zgjidhjes për mëkatin e bërë me padije, dhe ai do t’i falet:
19 është fli shpërblimi; njeriu kishte rënë në faj para Zotit”.
20 Zoti i tha përsëri Moisiut:
21 “Kur ndokush mëkaton e bën paudhësi ndaj Zotit duke gënjyer shokun lidhur me një gjë që i lihet ta ruajë, ose e shfrytëzon dhe i nxjerr ndonjë gjë me dredhi ose me dhunë;
22 ose gjen ndonjë gjë të humbur dhe e mohon, ose nëse bën dëshmi të rreme duke u betuar rrejshëm për çfarëdo mëkati që mund të bëjë njeriu;
23 nëse mëkaton e bëhet kështu përgjegjës, le të kthejë gjithçka që ka marrë me dhunë ose me dredhi, sendin që i është lënë ta ruajë, sendin që e ka gjetur
24 dhe krejt ato gjëra për të cilat bën be rrejshëm. Për më tepër le t’ia shtojë mbi dëm atij që ia ka bërë edhe një të pestën e vlerës ditën kur e kushton flinë e shpërblimit.
25 Në emër të shpërblimit ndaj Zotit, le të sjellë një dash prej grigjës, të pa të metë si të çmohet.
26 Kur prifti ta ketë bërë mbi të ritin e zgjidhjes para Zotit, do t’i falet çfarëdo që të ketë bërë për çka është fajtor”.