1 Atëherë Jezusi filloi t’u flasë në shëmbëlltyra:
“Një njeri mbolli një vresht, e rrethoi me gardh, punoi shtrydhësin, ndërtoi kullën, ua dha për gjysmë vreshtarëve dhe shkoi në dhe të huaj.
2 Në kohën e duhur dërgoi shërbëtorin e vet te vreshtarët për të marrë prej tyre pjesën e vet të fryteve të vreshtit.
3 Ata e kapën, e rrahën dhe e nisën duarthatë.
4 Ai prapë dërgoi tek ata një tjetër shërbëtor, por edhe këtij t’i hoqën dru kresë dhe e poshtëruan.
5 Pastaj dërgoi edhe të tretin: këtë e vranë. Çoi edhe shumë të tjerë. Edhe këta disa i rrahën e disa i vranë.
6 Kishte vetëm edhe një: djalin e vet të dishirit. Të fundit ua dërgoi atë. Mendonte. ‘Do të ma nderojnë djalin.’
7 Por ata, vreshtarët, i thanë njëri‑tjetrit: ‘Ky është trashëgimtari! Ejani ta vrasim e neve do të na mbesë trashëgimi!’
8 E kapën, e vranë dhe e hodhën jashtë vreshtit.
9 Ç’do t’u bëjë (tani) zotëria i vreshtit? Do të vijë e do t’i vrasë ata vreshtarë e vreshtin do t’ua japë të tjerëve.
10 Po a nuk i keni lexuar këto fjalë në Shkrimin e shenjtë:
‘Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit;
11 kjo është vepër e Zotit,
sa mrekulli në sytë tanë!’“
12 Mendonin ta kapnin, por druanin popullin. E morën vesh mirë se Jezusi e kishte drejtuar këtë shëmbëlltyrë kundër tyre. E lanë e shkuan.
13 Pastaj i dërguan disa prej farizenjve e herodianëve me qëllim që ta zënë në fjalë.
14 Këta erdhën e i thanë:
“Mësues, e dimë se je njeri që flet të vërtetën. Nuk shqetësohesh për askënd, se ti nuk e merr parasysh pozitën që kanë njerëzit kur është puna të mësosh të vërtetën ashtu si kërkon Hyji të jetojmë. A është e lejueshme t’ia paguajmë Cezarit tatimin apo jo? A t’ia japim apo të mos ia japim.”
15 Ai e hetoi dredhinë e tyre dhe u tha:
“Pse po më sprovoni? Ma bini ta shoh një denar!”
16 Ata ia sollën. Ai i pyeti:
“ E kujt është kjo fytyrë e ky mbishkrim?”
“ Të Cezarit.” ‑ iu përgjigjën ata.
17 Jezusi u përgjigj:
“Çka i përket Cezarit, jepjani Cezarit e çka i përket Hyjit, jepjani Hyjit!”
I la me gojë hapur.
18 Saducenjtë që mësojnë se nuk ka ringjallje, erdhën dhe e pyetën:
19 “Mësues, Moisiu shkroi për ne: ‘Po vdiq vëllai i ndokujt dhe e lë gruan pa fëmijë, vëllai i tij të martohet me gruan e tij e t’i lindë fëmijë vëllait të vet’.
20 Tashti, ishin shtatë vëllezër. I pari u martua dhe vdiq, por nuk la pasardhës.
21 I dyti e mori atë e vdiq, por nuk la trashëgimtar. Po ashtu edhe i treti.
22 Asnjëri prej të shtatëve nuk la trashëgimtar. Pas të gjithëve vdiq edhe gruaja.
23 Pas ringjalljes (kur të ngjallen) gruaja e cilit do të jetë? Sepse, të shtatë e patën grua.”
24 Jezusi u përgjigj:
“Po a nuk jeni në gabim pikërisht pse nuk e kuptoni Shkrimin e shenjtë e pushtetin e Hyjit?
25 Sepse, kur njerëzit të ngjallen prej së vdekuri, as burrat s’do të marrin gra, as gratë burra, por do të jenë porsi engjëjt në qiell.
26 Për sa pastaj i përket çështjes së ringjalljes të të vdekurve, a nuk keni lexuar në librin e Moisiut, në fragmentin mbi dukurinë e ‘Kaçubës’, se si i tha Hyji: ‘Unë jam Hyji i Abrahimit, Hyji i Izakut dhe Hyji i Jakobit?’
27 Hyji nuk është Hyji i të vdekurve, por i të gjallëve.
Jeni shumë gabim!”
28 Një nga skribët që kishte dëgjuar rragatjen e tyre, duke parë se Jezusi u përgjigj mirë, iu afrua dhe e pyeti:
“Cili urdhërim është i pari i të gjitha urdhërimeve?”
29 Jezusi iu përgjigj:
“I pari është: ‘Dëgjo, Izrael! Zoti Hyji ynë, është një Zot i vetëm.
30 Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë mendjen tënde e me gjithë fuqinë tënde!’
31 Urdhri i dytë është: ‘Duaje të afërmin tënd porsi vetveten!’ Tjetër urdhër më të madh se këta nuk ka.”
32 Skribi u përgjigj:
“Mirë fort, Mësues! U përgjigje ashtu siç është e vërteta! Ai është i Vetmi, e pos tij s’ka tjetër.
33 Të duash Atë me gjithë zemër, me gjithë mendje, me gjithë fuqi e të duash të afërmin tënd porsi vetveten, ’ vlen më shumë se të gjitha flitë e shkrumbimit e theroret.”
34 Jezusi, duke parë se u përgjigj me urti, i tha:
“Nuk je larg prej Mbretërisë së Hyjit.”
Dhe askush s’pati më guxim të hyjë me të në rragatje.
35 Kurse Jezusi, duke mësuar në Tempull, bëri këtë pyetje:
“Si mund të thonë skribët se Mesia është biri i Davidit,
36 kur vetë Davidi, i shndritur prej Shpirtit Shenjt, tha:
‘I tha Zoti Zotit tim:
rri në të djathtën time,
derisa t’i vë armiqtë e tu
shtrojë të këmbëve të tua?’
37 Vetë Davidi e quan atë Zot! Si është atëherë i biri?” Masat e popullit e dëgjonin me kënaqësi.
38 Pastaj në mësimin e vet u thoshte:
“Ruajuni prej skribëve, të cilëve u pëlqen të shëtisin në petka të gjata, t’i përshëndesin të tjerët në sheshe,
39 të zënë selitë e para në sinagoga e kryet e vendit në gosti.
40 Ata i përlajnë shtëpitë e vejushave, e bëjnë gjasme thonë uratë të gjata! Këta do të gjykohen veçanërisht rreptë!”
41 Pastaj u ul përballë arkës e vërente si populli qitte para në arkë. Shumë pasanikë qitnin shumë.
42 Erdhi gjithashtu një vejushë skamnore. Ajo qiti dy lepta, d. m. th. një të katërtën e asit.
43 Atëherë Jezusi i grishi nxënësit e vet dhe u tha:
“Për të vërtetë po ju them: kjo vejushë skamnore qiti më shumë se të gjithë të tjerët që hodhën para në arkë.
44 Sepse të gjithë qitën prej tepricës, kurse kjo prej skamjes së vet qiti gjithçka pati: gjithë sa pati për jetesën e vet.”