1 Arritën matanë detit në krahinën e gerazenëve.
2 Posa Jezusi doli prej lundrës (menjëherë) nga varrezat i doli përpara një njeri që kishte djallin në trup.
3 Ky banonte në varreza. Askush nuk mundte më as ta lidhë në hekura.
4 Shpesh e kishin lidhur në pranga e zinxhirë, por ai i copëtonte prangat e i këpuste zinxhirët. Askush s’ishte më i zoti ta zotërojë.
5 Gjithë natën e ditën nëpër varre e nëpër male bërtiste e rrahte veten me gurë.
6 Kur prej së largu e pa Jezusin, u lëshua me vrap, ra para tij përmbys për dhe,
7 e atëherë, me sa zë pati, bërtiti:
“Çka do prej meje, Jezus, Biri i Hyjit tejet të Lartë? Po të përbej në Hyjin mos më mundo!”
8 Sepse Jezusi i kishte thënë: “Shpirti i ndytë, dil prej këtij njeriu!”
9 Atëherë Jezusi e pyeti:
“Si quhesh?”
“Quhem Legjion ‑ u përgjigj ai ‑ sepse jemi shumë.”
10 Ai i lutej shumë Jezusit që të mos i dëbonte prej asaj krahine.
11 Tashti, aty në rrëzë të malit po kulloste një tufë e madhe thish.
12 Shpirtrat e ndytë e përbenin:
“Na dërgo ndër thi të hyjmë në ta.”
13 Ai i lejoi. Shpirtrat e ndytë, pasi dolën, hynë në thi dhe tufa, afërsisht dy mijë copë ‑ u lëshuan me turr nga gremina, kërceu në det dhe u mbyt.
14 Barinjtë ndërkaq ikën dhe e përhapën lajmin nëpër qytet e fshatra. Njerëzit shkuan të shohin ç’kishte ndodhur.
15 Erdhën te Jezusi dhe, kur e panë të djallosurin, që kishte pasur në trup një legjion të tërë, ndenjur, të veshur dhe shëndosh në mend, i kapi frika.
16 Ata që kishin parë me sytë e vet u treguan si ndodhi puna me të djallosurin dhe me thitë.
17 Atëherë ata filluan t’i luten Jezusit të largohet prej krahinës së tyre.
18 Kur Jezusi hyri në barkë, ai që kishte qenë i djallosur zuri t’i lutej ta merrte me vete.
19 Jezusi nuk e lejoi, por i tha:
“Shko në shtëpinë tënde te familja jote e tregoju ç’nder të bëri Zoti dhe si pati mëshirë për ty.”
20 Ai shkoi dhe filloi të tregojë nëpër Dekapolis gjithçka Jezusi bëri për të. Gjithkush mrekullohej.
21 Kur Jezusi përsëri kaloi me barkë në anën tjetër, ngarendi tek ai turmë e madhe populli. Ai zuri vend në breg të detit.
22 Erdhi një nga kryetarët e sinagogës, që quhej Jair, e, kur e pa, ra në gjunjë para tij
23 dhe i lutej shumë: “E kam vajzën në fill të vdekjes! Eja, vëri duart mbi të që të shërohet e të jetojë!”
24 Jezusi shkoi me të.
I shkonte pas një turmë e madhe dhe furej rreth tij nga çdo anë.
25 Një grua ishte e sëmurë që prej dymbëdhjetë vjetësh nga derdhja e gjakut.
26 Hoqi shumë keq ndër mjekë të ndryshëm e shpenzoi gjithçka pati pa farë dobie ‑ por, ishte edhe më keq.
27 Ajo kishte dëgjuar për Jezusin, hyri në turmë e, pas shpinës, ia preku petkun Jezusit.
28 I thoshte mendja: “Nëse ia prek vetëm petkat, do të shërohem.”
29 Aty për aty iu ndal gjaku e në trupin e vet ndjeu se u shërua nga sëmundja.
30 Jezusi përnjëherë e ndjeu në vete fuqinë që shpërtheu prej tij, u soll në mes të turmës e tha:
“Kush m’i preku petkat?”
31 Nxënësit e tij iu përgjigjën:
“Po a s’e sheh popullin si të furet në katër anët e thua: ‘Kush më preku’“
32 Ai shikoi përreth për të parë atë që e kishte prekur.
33 Gruaja, plot frikë e tmerr, sepse e dinte se ç’i ndodhi, u afrua, ra me fytyrë për dhe para tij dhe tregoi tërë të vërtetën.
34 Ai i tha: “Bijë, feja jote të shpëtoi! Shko në paqe! Dhe ji e shëruar nga sëmundja jote!”
35 Ndërsa Jezusi ende po fliste, erdhën prej shtëpisë së kryetarit të sinagogës dhe i thanë: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh më Mësuesin?”
36 Kur Jezusi dëgjoi ç’thanë, i tha kryetarit të sinagogës: “Mos ki frikë! Ti vetëm beso!”
37 Jezusi nuk lejoi ta përcjellë askush tjetër, përveç Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vëllait të Jakobit.
38 Arritën te shtëpia e kryetarit të sinagogës. Jezusi vuri re një pështjellim të madh e njerëz që qanin e vajtonin me zë të lartë.
39 Hyri dhe u tha: “Pse bërtitni e vajtoni? Fëmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e përqeshën.
40 Jezusi atëherë i nxori përjashta të gjithë. Me vete mori të atin e t’ëmën e fëmijës e përcjellësit e vet dhe hyri atje, ku ishte fëmija.
41 E kapi fëmijën për dore e i tha: “Talitha kum!” që do të thotë: “Vajzë, unë po të them: çohu!”
42 Vajza aty për aty u ngrit e nisi të ecë. Ishte dymbëdhjetë vjeçe. Të gjithë mbetën pa masë të habitur.
43 Jezusi u urdhëroi rreptësisht të mos ia tregojnë askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzës të hajë.