1 Kujtimi i Jozisë është si era e mirë
e përzier me mjeshtri të erëpërftuesit;
2 në gojë të secilit është i ëmbël si mjalti,
si muzika në një banket me verë.
3 Ai qe, hyjnisht, drejtuar për ta kthyer popullin,
i zhduku turpësitë e paudhësisë,
4 e drejtoi zemrën e vet tek Zoti
dhe në kohë të patenzonë e përforcoi përshpirtërinë.
5 Me përjashtim të Davidit, Ezekisë e të Jozisë,
të gjithë u ngarkuan me mëkate,
6 pasi mbretërit e Judës e lanë Ligjin e të Tejetlartit,
e përbuzën frikën e Hyjit,
7 mbretërinë e vet ua dhanë të tjerëve
dhe lavdinë e vet një kombi të huaj.
8 E dogjën qytetin e zgjedhur të Shenjtërores
dhe ia shkretuan rrugët e tija
sipas fjalës së Jeremisë.
9 Sepse e morën me të keq atë
që ishte që në kraharorin e nënës i shuguruar profet
për të shkatërruar, për të rrënuar e për të vrarë,
e përsëri për të ndërtuar, mbjellë e përtërirë.
10 Ezekieli pati një vegim të Lavdisë
që Hyji ia dëftoi mbi karrocë kerubinësh.
11 Sepse i ranë ndër mend armiqtë në stuhi
dhe u bëri mirë atyre që mësonin udhët e drejta.
12 E sa për dymbëdhjetë profetët:
eshtrat e tyre lulëzofshin nga varri,
sepse ata e ngushëlluan Jakobin,
e shpërblyen me fe të fuqishme.
13 Si ta madhërojmë Zorobabelin?
Po, ai është si vula në dorën e djathtë!
14 I tillë qe edhe Jozuehu, i biri i Jozedekut.
Këta, në ditët e tyre e ndërtuan Shtëpinë
dhe e lartësuan Tempullin e shenjtë të Zotit,
të caktuar për lavdi të përhershme.
15 S’do të harrohet për kohë të shumtë Nehemia
që na i ndreqi muret e rrënuara,
që i ripunoi dyer e shula
e i ndreqi banesat tona.
16 Askush s’qe krijuar mbi tokë si Henoku;
sepse ai qe rrëmbyer nga toka.
17 Po as si Jozefi një tjetër njeri s’lindi,
krye i vëllezërve, mbështetja e popullit.
18 Deri edhe eshtrat e tij qenë veçanërisht nderuar
edhe pas vdekjes bënë mrekulli.
19 Seti e Semi qenë nderuar prej njerëzve,
por Adami është mbi të gjitha gjallesat e krijuara.