1
Por ti, Hyji ynë, je i butë e besnik,
i durueshëm dhe gjithçka drejton me mëshirë.
2 Po edhe nëse mëkatojmë, të tutë jemi
dhe e pranojmë pushtetin tënd,
e më s’do të mëkatojmë
sepse e dimë se vetëm ty të përkasim.
3 Njohja jote, njëmend, është drejtësi e përsosur,
të pranuarit e pushtetit tënd
është rrënjë e pavdekësisë.
4 Nuk na çoi në gabim
as shpikja e artit të mbrapshtë njerëzor,
as vepra e pafryt e piktorëve,
piktura të njollosura me ngjyra të ndryshme,
5 pamja e të cilave në të marrë zgjojnë afshin
dhe i bën të dëshirojnë trajtën e vdekur
të pikturës që s’ka shpirt.
6 Dashurues të së keqes, të denjë për shpresa të tilla
janë ata që i punojnë, ata që i duan e që i nderojnë.
7 Vorbëtari, duke e ngjeshur baltën e hollë me mund,
punon enë të ndryshme për përdorimin tonë.
Nga e njëjta baltë punon enë
që shërbejnë për përdorim bujar
e për përdorim të kundërt, të gjitha njësoj:
cila prej këtyre enëve për ç’përdorim do të jetë,
e cakton vorbëtari.
8 Pastaj, duke iu kushtuar një mundi të keq,
po prej balte e punon Hyjin ai,
që pak më përpara kishte qenë trajtuar nga balta
dhe që me shpejt do të kthehet në dhe nga edhe u mor,
posa prej tij shpirti të kërkohet.
9 Ndër mend s’i bie se i duhet të vdesë
as që është jetëshkurtër,
por hyn në garë me arpunues e argjendarë,
mundohet t’u përngjajë bronzpunuesve
dhe mburret se punon gjëra të rreme.
10 Zemrën pluhur e ka,
më e përbuzshme se dheu shpresa e tij,
më e pavlerë se balta jeta e tij,
11 sepse nuk e njohu Krijuesin e vet,
atë që ia dha shpirtin veprues,
që ia fryu shpirtin jetëdhënës.
12 Madje ai e çmon jetën tonë lojë fëmijësh,
jetën tonë tregti plot fitesë.
“Duhet – thotë ai – nga gjithkah
të nxirret përfitim edhe prej së keqes.”
13 E pra, ky, më mirë se të gjithë të tjerët,
di se mëkaton pse prej baltës së tokës
punon e enë të thyeshme e shtatore idhujsh.
14 Vërtet, janë krejtësisht të marrë
dhe më të mjerë se shpirti i kërthirit
armiqtë e popullit tënd
që me dhunë e ndrydhin.
15 Sepse i mbajnë për hyjni të gjithë idhujt e paganëve,
të cilët nuk e kanë as përdorimin e syve për të parë,
as hundët për të marrë frymë,
as veshët për të dëgjuar,
as gishtat e duarve për të prekur me ta
edhe këmbët e tyre janë të paafta për të ecur.
16 Sepse njeriu i bëri,
i gdhendi ai, të cilit jeta hua i qe dhënë.
Asnjë njeri nuk mund ta punojë
hyjin të ngjashëm me vetveten,
17 dhe, meqenëse është vetë i vdekshëm,
vepër të vdekshme punon me duar mëkatare.
Ai vetë është më i mirë se gjërat që adhuron,
sepse ai është i gjallë e ato janë të vdekura.
18 Por ata adhurojnë edhe kafshët më të mjera
që, të krahasuara për kah marrëzia,
janë edhe më të këqija se të tjerat.
19 Madje ndër to s’gjenden as të bukura
që të mund t’i pëlqejnë syrit
siç mund të ndodhë me kafshë të tjera:
iu përvodhën dhe lavdit të Hyjit dhe bekimit të tij.