1 Për këtë arsye me të drejtë qenë të ndëshkuar
me të tilla kafshë,
të munduar prej gjallesash të
nduarnduarshme të shumta.
2 Ndërkaq popullin tënd, në vend të
ndëshkimit të tillë,
e kënaqe me një mijë të mirat
e, për t’ia plotësuar shijen e tij të flaktë,
ia bëre gati shujtën e shijshme, shkurtat.
3 Kështu egjiptianët, me të parë të neveritur
nga kafshët që ua dërgove,
megjithëse dëshironin të hanë,
u humbi edhe dëshira e hajes së natyrshme;
ndërsa popullit tënd, pas një skamjeje të shkurtër,
i dhurove ushqim të shijshëm.
4 Sepse duhej që mbi egjiptianët ndrydhës
tmerrshëm të rëndonte shfarosja,
kurse këtyre, të tuve, vetëm t’u dëftohej
se si armiqtë e tyre shfarosen.
5 E njëmend, kur mbi ta u sul zemërimi i kafshëve
dhe i mbytte kafshimi i gjarpërinjve të helmuar,
zemërimi yt nuk vazhdoi deri në mbarim,
6 por qenë munduar për pak kohë që të ndreqeshin,
sepse fituan shenjën e shpëtimit
për t’u përkujtuar urdhërimet e Ligjit.
7 Sepse, secili që në të ngulte shikimin, shërohej,
por jo pse në të shikonte,
por e shëroje ti, Shëlbuesi i të gjithëve.
8 Edhe me këtë u dëftove armiqve tanë
se ti je ai që shpëton nga çdo e keqe,
9 vdiqnin egjiptianët të ngrënë nga
karkalecat e mizat,
s’gjendej shpëtim për jetën e tyre,
sepse e kishin merituar të shfaroseshin prej të tillave,
10 kurse bijve të tu s’patën ç’t’u bëjnë
as dhëmbët e gjarpërinjve të helmuar:
sepse mëshira jote u vinte në ndihmë dhe i shëronte.
11 Me qëllim që të mos i harronin fjalët e tua
i thirrje dhe me shpejtsi i shëroje
që të mos binin në harresë të thellë
e të mos përjashtoheshin nga bamirësia jote.
12 E s’kishte ilaç as barna që i shëronin,
por fjala jote, o Zot, që shëron çdo gjë.
13 Sepse ti ke pushtet mbi jetën e mbi vdekjen,
i shpie në grykë të varrit e prej andej i nxjerr.
14 Njeriu njëmend, në saje të keqbërësisë së vet,
mund ta sjellë vdekjen,
por shpirtin që të ketë dalë,
më s’mund ta kthejë,
as që mund ta çlirojë shpirtin që u shtie në Nëndhe.
15 S’është e mundur t’i iket dorës sate:
16 bakëqijtë që s’donin të pranojnë
qenë ndëshkuar nga krahu yt i fortë,
i goditën shira të mëdha, breshër e stuhi
dhe i përpiu zjarri!
17 Dhe ajo që bënte për t’u habitur shumë,
në ujë që fik gjithçka,
zjarri bëhej gjithnjë e më i fortë:
vetë rruzulli i shpagoi të drejtët.
18 Nga një herë flakët zbuteshin
për të mos i djegur
kafshët e dërguara kundër të patenzonëve
por që të shihnin e ta kuptonin
se i godit gjyqi i Hyjit,
19 një herë tjetër madje edhe në mes të ujit,
zjarri digjte përtej fuqisë së vet
për t’i zhdukur frytet e tokës së prishur.
20 Kurse popullin tënd e ke ushqyer me shujtë engjëjsh,
ia ke dërguar nga qielli bukën e bërë gati,
që kishte në vete çdo ëmbëlsirë
të aftë të kënaqë secilën shije.
21 Shujta që ti u dhuroje
dëshmonte dashurinë tënde ndaj fëmijëve të tu,
sepse, duke iu përshtatur shijes së atij që e hante,
shndërrohej në ushqim që secili e dëshironte.
22 Borë e akull e duronin zjarrin e nuk shkriheshin,
që të dihej se frytet e armiqve
i shkretonte zjarri flakërues
që digjte mes shiut e breshrit,
23 e ndërkaq përsëri zjarri harronte fuqinë e vet
që të kishin me se të ushqehen të drejtët.
24 Sepse krijesa që të nënshtrohet ty, Krijuesit të vet,
bëhet gjithnjë e më e fortë për ndëshkimin e keqbërësve,
ndërsa vjen e zbutet për t’u bërë mirë
atyre që shpresën e kanë vënë në ty.
25 Kështu edhe në atë kohë,
në fuqi të një shndërrimi në vetvete,
ajo bëhej shërbëtore e bujarisë sate
që ushqen gjithçka,
dhe i përshtatej dëshirës së atyre
që kishin nevojën tënde.
26 Kështu, o Zot, bijtë e tu që i doje, po mësonin
se nuk janë llojet e ndryshme të fryteve
që e ushqejnë njeriun,
por fjala jote është ajo që i ruan
ata që besojnë në ty,
27 e pra, atë që zjarri s’mundi ta shkrijë,
e shkriu një rreze e vogël e diellit menjëherë,
28 që të dihej se duhet të ngrihemi para diellit
për të falënderuar
e për të adhuruar me të dalë të dritës.
29 Sepse shpresa e mosmirënjohësit
shkrihet porsi akulli i dimrit
e tretet porsi uji i pavlerë.