1 Të madhërueshme janë gjyqet e tua e të patregueshme,
këndej enden shpirtrat që s’duan të mësohen.
2 Ndërsa të paudhët ishin të bindur
se do të mund ta mbizotërojnë popullin e shenjtë,
u bënë skllevër të errësirës
në prangat e natës së gjatë,
të kyçur nën pullazet e veta,
mbetën të përjashtuar nga provania e amshueshme.
3 Kujtonin se mëkatet e fshehta të fshehura do t’u mbetnin,
të mbuluara me mbulesë të errët të harresës;
qenë shpërndarë, të goditur nga frika e tmerrshme,
të tmerruar nga hijet që dukeshin.
4 Po as shpellat ku strukeshin,
pa frikë s’i linin,
por ushtonin zëra të frikshëm rreth tyre
dhe dukeshin hije të zeza me fytyrë të tmerrshme.
5 S’kishte zjarr, sado i fortë, që t’u bënte dritë,
as dritëdhënësit qiellorë të ndritshëm
s’mund ta ndritnin atë natë të përfrigueshme.
6 Por u dukej vetëm një grumbull zjarri që ndizej vetë,
e, i përfrigueshëm plot tmerr,
dhe, kur kjo pamje u zhdukej,
u dukeshin edhe më të këqija se ç’i shihnin.
7 Mjeshtritë e shortarëve s’u sollën asnjë fuqi,
dhe dija krenare e tyre ra poshtë me turp.
8 Sepse, edhe ata që zotoheshin
se do ta zhduknin frikën e ngushticën nga shpirti i vuajtur,
vetë sëmureshin nga frika qesharake.
9 Po edhe nëse asgjë e frikshme s’i trembte,
të frikësuar nga kalimi i egërsirave e krisma e gjarpërinjve,
vdisnin nga frika,
sa që s’guxonin të shihnin as ajrin,
të cilit askush s’ka se si t’i ikë.
10 Paudhësia vetë e dëshmon frikën e vet,
sepse është e dënuar;
gjithmonë shkon duke e shtuar të keqen
kur ndërgjegjja nuk e lë të qetë.
11 E njëmend, frika s’është gjë tjetër,
por tradhti e mjeteve ndihmëse
që arsyeja i jep
12 e, në brendi sa më pak,
ajo pret ndihmë prej tyre,
aq më e rëndë i duket atij që s’e kupton
shkakun e vuajtjes së vet.
13 E kështu atyre, atë natë vërtet të padurueshme,
të dalë nga thellësia e Nëntokës së pafuqishme,
fjetur në të njëjtin gjumë,
14 tani u dukeshin hije përbindshash,
tani ata mekeshin pse i lëshonte zemra:
pabeh e papritmas i pushtonte frika.
15 Kështu secili, duke rënë ku ndodhej,
mbetej i kyçur në burg të paderë e pashula.
16 Si në pastë qenë fshatar ose blegtor,
si edhe bujk i ngarkuar me punë fushe,
ranë në vështirësi të pashmangshme:
të gjithë ishin të lidhur me një varg të vetëm të territ.
17 E era shushuritëse,
edhe i këndshmi zë cicërues i zogjve
në dega me gjethe të lëndëve
e zhurma e ujit që rrjedh me vrull
ose rropama e rëndë e qetave që shkëputen
18 ose vrapimi i egërsirave që kërcejnë,
ose ulurima e bishave të egra shurdhuese
ose jehona bredhëse e shpellave të maleve
shtang i ngrinte prej frikës.
19 Sepse mbarë rruzulli ndriçonte nga një dritë e shkëlqyer
e gjithkush i kushtohej punës së vet pa pengime.
20 Vetëm mbi ta ishte shtrirë nata e thellimit,
hija e errësirës e caktuar për t’i marrë:
vetë ishin për vetveten më të rëndë se terri.