1 Atëherë i drejti do të qëndrojë ballëlart
përballë atyre që e kanë salvuar
dhe që i përbuzën vuajtjet e tija.
2 Posa ta shohin do t’i përshkojë një tmerr i madh
dhe do të çuditen për shpëtimin e tij të papritur
3 e do të thonë në vetvete, të penduar,
e do të rënkojnë për shkak të
shpirtngushtësisë së tyre:
4 “Ja ai që dikur e kemi përqeshur
dhe e kemi vënë në bisht të lahutës për ta poshtëruar.
Të marrë ishim ne që e çmonim marrëzi jetën e tij
e mbarimin e tij të pander!
5 Po tani vallë si është numëruar ndër bijtë e Hyjit
dhe fati i tij na qenka të jetë me shenjtër?
6 Po, se ne e paskemi gabuar udhën e të vërtetës,
dhe nuk na ka ndriçuar drita e drejtësisë
e për ne nuk paska pasë lindur dielli!
7 Kemi qenë ngatërruar në ferrat e
paudhësisë e të bjerrjes
dhe ecëm udhës së shkretëtirës të
papërshkueshme
e nuk e kemi njohur udhën e Zotit.
8 Ç’vlerë pati për ne madhështia?
Ç’të mirë na solli pasuria me krenari?
9 Kaluan të gjitha porsi hije,
si lajmi që jepet në vrapim,
10 si anija që e përshkon ujët me valë,
kalimit të së cilës nuk mund t’i gjendet gjurmë
as hullisë të kurrizit të saj mbi valë;
11 si shpendi që fluturon nëpër ajër
e nuk lë shenjë të kalimit të vet:
çan ajrin e lehtë rrahja e flatrave
ai ndahet nga forca e të sjellurave
dhe pershkohet nga krahët në lëvizje,
por, pas kalimit, kurrfarë shenjë e udhës nuk mbetet;
12 ose edhe porsi shigjeta e lëshuar në vend të caktuar:
ajri ndahet, por menjëherë kthehet në vend të vet
dhe kështu s’mund t’i dihet udha e kalimit të saj.
13 Kështu edhe ne, posa lindëm, menjëherë vdiqëm,
nuk mundëm as ta dëftojmë shenjën e virtytit,
në paudhësinë tonë krejtësisht u shuam”.
14 Vërtet, shpresa e të patenzonit është si hedha që e mbart era,
porsi shkuma e hollë që e zhduk stuhia,
porsi tymi që e shpërdan era,
kalon porsi kujtimi i mikut të njëditshëm.
15 Kurse të drejtët jetojnë gjithmonë,
shpërblimi i tyre është në dorën e Zotit,
i Tejetlarti përkujdeset për ta.
16 Prandaj edhe do ta marrin kurorën e lavdisë,
një kezë të bukur nga dora e Zotit,
sepse e djathta e tij do t’u dalë zot
e krahu i tij do t’i mbrojë.
17 Zellin e vet ai do ta marrë për armë,
krijesën do ta armatosë për të ndëshkuar armiqtë,
18 për mburojë do të veshë drejtësinë,
për përkrenare do të marrë gjyqin e e pagabueshëm,
19 për shqyt të pathyeshëm do të marrë
shenjtërinë.
20 Zemërimin e vet të ashpër do ta mbrehë për heshtë,
dhe rruzulli do të luftojë bashkë me të
kundër të patenzonëve.
21 Do të shkojnë mirë të drejtuara gjuajtjet e rrufeve
dhe, si prej harkut të ngrehur mirë,
nga retë do të sulen drejt e në shenjë,
22 me bahe gurhedhëse do të hidhen
kokrra breshëri të mbushura me zemërimi;
kundër tyre do të tërbohet ujët e detit,
lumenjtë do t’i vërshojnë pa mëshirë.
23 Një erë e fuqishme do të ngrihet kundër tyre
dhe do t’i shpartallojë porsi vorbulla.
Kështu paudhësia do ta shkretojë mbarë dheun,
mbrapshtia do t’i rrëzojë fronet e
pushtetmëdhenjve.