1 Hapi, Liban, dyert e tua,
t’i hajë zjarri cedrat e tu!
2 Gjëmo, bredh, se cedri ra,
sepse u shkretuan të madhërueshmit!
Gjëmoni, qarra të Basanit,
se ra pylli i papërshkueshëm!
3 Dëgjohet vajtim barinjsh,
se u rrafshua madhëria e tyre!
E luanëve ushton ulërima
se u rrënua krenaria e Jordanit!
Dy barinjtë
4 Kështu thotë Zoti, Hyji im: “Kulloti delet që janë për therore,
5 të cilat ata që i blejnë, i presin e nuk u dhimbsen, kurse ata që i shesin thonë: ‘Qoftë bekuar Zoti, u bëra i pasur!’, dhe barinjtë e tyre nuk i kursejnë.
6 Po as unë nuk do t’i kursej më banorët e vendit ‑ thotë Zoti ‑por, ja, unë do ta lëshoj secilin njeri në dorë të të afërmit të vet dhe në dorë të mbretit të vet; do ta shkatërrojnë vendin e unë nuk do të shpëtoj gjë prej duarve të tyre.”
7 Unë atëherë zura t’i kullos delet për therore për tregtarë delesh. Mora dy kërraba: njërën e quajta Dashamirësi e tjetrën Tërkuzë dhe kullota grigjën.
8 Brenda një muaji i zhduka tre barinj. Unë zura t’i kem në iri, por edhe ato zunë të më kenë në iri.
9 Atëherë thashë: “Më nuk do t’ju kullos! Ajo që do të cofë, le të cofë! Ajo që duhet të zhduket, le të zhduket e ato që do të mbesin, le t’ia hanë njëra‑tjetrës mishin!”
10 Atëherë e mora kërrabën time, atë që quhet Dashamirësi, dhe e theva për ta zhbërë besëlidhjen që kam lidhur me të gjithë popujt.
11 Dhe ajo u zhbë po atë ditë. Tregtarët me dele, që më vërenin, e morën vesh se ky ishte një urdhër i Zotit.
12 Unë u thashë: “Nëse ju duket punë e drejtë, ma jepni pagën time, ndryshe mos i bini prapa!” Ma peshuan pagën time: tridhjetë sikla të argjendtë.
13 Atëherë Zoti më tha: “Hidhe në thesar atë çmim të bukur, me të cilin qeshë çmuar prej tyre.” I mora tridhjetë siklat e argjendtë dhe i hodha në Shtëpinë e Zotit, në thesar.
14 Atëherë e copëtova kërrabën e dytë timen, që quhej Tërkuzë, për ta zhbërë vëllazërinë ndërmjet Judës e Izraelit.
15 Atëherë Zoti më tha: “Merri edhe një herë almiset e bariut të marrë,
16 sepse, ja, unë dua ta ngrit në këtë vend një bari:
i cili s’do të kujdeset për atë që endet,
të humburën nuk do ta kërkojë,
të lënduarën nuk do ta shërojë,
të mekurës s’do t’i ndihmojë:
të majmet do t’i hajë
e thundrat do t’ua copëtojë.
17 Mjerë bariu i marrë që e lë grigjën!
I rëntë shpata përmbi krah
e përmbi syrin e tij të djathtë:
e djathta krejtësisht iu thaftë
syri i djathtë i verboftë!”