1 Jozefi, pra, hyri te faraoni dhe e njoftoi: “Im atë e vëllezërit me dele e me gjë të gjallë dhe me gjithçka kanë, erdhën prej dheut të Kanaanit. Tani kanë zënë vend në krahinën Gesen”.
2 Prej të gjithë vëllezërve të vet paraqiti pesë para mbretit.
3 Mbreti i pyeti: “Me ç’mjeshtri merreni”? Përgjigjën: “Jemi barinj, shërbëtorët e tu, ashtu si kanë qenë edhe etërit tanë”.
4 Ata edhe i thanë faraonit: “Ne erdhëm të zemërimiojmë në këtë vend, sepse grigjat e shërbëtorëve të tu nuk kanë kullota, përveç se ka rënduar edhe uria në dheun e Kanaanit; tani po të lutemi të na lejosh neve, shërbëtorëve të tu, të banojmë në Gesen”.
5
6 Dheu i Egjiptit është në dorën tënde. Vendoji të banojnë në më të mirin vend. Jepu krahinën e Gesenit. Po qe se ti e di se ndonjëri ndër ta është i aftë, bëje mbikëqyrës të grigjave të mia”.
7 Pas këtyre ngjarjeve Jozefi e futi në pallat të atin dhe ia paraqiti mbretit. Jakobi i dha bekimin faraonit.
8 Faraoni e pyeti: “Sa vjet ke”?
9 Jakobi iu përgjigj: “Motet e shtektimit tim pak e të vështira kapin njëqind e tridhjetë vjet, dhe ende nuk ia kanë arritur motet e të parëve të mi që i kaluan zemërimië më zemërimië.”
10 Dhe pasi i dha bekimin mbretit, doli jashtë.
11 Jozefi ia dha të atit dhe vëllezërve të vet për pronë në Egjipt një vend shumë të mirë në dheun e Ramsesit, siç kishte urdhëruar faraoni.
12 Jozefi u jepte ushqimin atyre ‑ mbarë familjes së të atit ‑ duke dhënë për secilin sa i nevojitej për ushqim.
13
14 Jozefi i mblodhi krejt paratë prej drithërave të shitur të dheut të Egjiptit dhe të Kanaanit dhe i dorëzoi në thesarin e mbretit.
15 Kur blerësit në dheun e Egjiptit e të Kanaanit mbeten pa para, të gjithë Egjiptianët erdhën te Jozefi e i thanë: “Na jep bukë! Pse të vdesim pranë teje? Para nuk kemi më”!
16 Ai u përgjigj:
17 “Në qoftë se nuk keni më para sillni bagëtitë tuaja e për to në këmbim do t’ju jap ushqime”. Kur i sollën bagëtitë, Jozefi u dha ushqime e u mori kuaj, dele, qe e gomarë. Kështu atë vit i mbajti me ushqim me këmbim për bagëtitë.
18 Po ashtu kur kaloi edhe ai vit, erdhën dhe i thanë: “S’duam të fshehim prej zotërisë sonë se, si mbetëm pa para, dhe bagëtitë i lamë në duart tua, zotëria jonë, dhe s’është gjë e fshehtë së tani s’na ka mbetuar tjetër përveç t’ia japim zotërisë sonë trupit tonë dhe arat tona.
19 Përse të vdesim para syve të tu, ne dhe vendi ynë? Blina ne dhe tokën tonë, të bëhemi skllevër të faraonit; na jep farë që të mos mbarojë bujku dhe arat të mos mbesin shkret”.
20 Kështu Jozefi e bleu tërë tokën e Egjiptit, sepse secili egjiptian i shiste pronat e veta për shkak të urisë së madhe. Ia nënshtroi kështu tokën faraonit
21 dhe mbarë popujt e vendit ia vuri nën skllavëri prej një skaji në skaj tjetër të Egjiptit.
22
Tokën e priftërinjve nuk e bleu, sepse ata gëzonin një ndihmë ushqimesh të caktuara prej mbretit dhe prandaj nuk qenë të shtrënguar t’i shesin pronat e tyre.
23 Jozefi i tha popullit: “Meqenësë sot, siç po shihni ju bleva ju dhe tokën tuaj për faraonin, ja farërat dhe mbillni arat.
24 E kur të mblidhen të lashtat, faraonit do t’i jepni një të pestën, kurse katër të pestat do t’ju mbeten juve për farë dhe për ushqimin e familjeve dhe të fëmijëve tuaj”.
25 Ata i përgjigjën: “Na shpëtove! Ne ia dimë për të mirë zotërisë sonë që do të jemi robër të faraonit”!
26 Që prej asaj dite deri më sot në mbarë dheun e Egjiptit mbretit i jepet e pesta pjesë. Këtë ligj e bëri Jozefi. Prej kësaj është liruar vetëm toka e priftrinjve.
27
28 Jakobi jetoi në dheun e Egjiptit shtatëmbëdhjetë vjet. Të gjithë vitet e jetës së tij kapin njëqind e dyzet e shtatë vjet.
29 Kur pa se po i afrohet dita e vdekjes së tij e thirri djalin e vet Jozefin dhe i tha: “Nëse kam gjetur hir para syve të tu, shtjere dorën tënde nën kofshën time, tregohu me mua i dhimbshëm dhe besnik: mos më varros në Egjipt!
30 Kur të shtrihem të pushoj me etërit e mi, më ço prej këtij vendi dhe më varros në varrin e të parëve të mi”. Jozefi iu përgjigj: “Unë do të bëj siç urdhërove”.
31 E ai: “M’u përbeto ‑ tha ‑ mua”! Ai iu përbetua. Atëherë Izraeli u mbështet në nënkrejcë të shtratit.